Deze walvissen hebben in Buffalo, ten noorden van New York, een mooi groot openluchtverblijf. Maar ik had geen behoefte ze aan te raken; ik kan heel goed van dieren genieten zonder fysiek contact. Dat heb ik wel met een paar primaten die ik ken en vertrouw, maar ook bij hen blijf ik meestal op afstand.

Waarom moeten zoveel mensen per se lichaamscontact hebben met dieren die daar niet om vragen – liefst gevaarlijke dieren? Werner Herzog maakte de film Grizzly Man, over een beren-enthou­siasteling en diens vriendin die, na dertien zomers tussen beren in Alaska te hebben geleefd, door hen werden opgepeuzeld. In Nieuw-Zeeland is er het wildpark van de ‘Leeuwenman’, waar de verzorgers nauw omgingen met ontklauwde katten, totdat een van hen voor de ogen van bezoekers werd verscheurd door een witte tijger.

Gedurende vier decennia voerde een kleine oude man in Ivoorkust kroko­dillen. De reptielen reageerden wanneer hij, vlak voor hen staand, hun naam riep. Maar op een dag struikelde hij, waardoor hij direct in iets eetbaars veranderde en het water in werd gesleurd. Om nog maar te zwijgen van Steve Irwin, de Australische krokodillenjager die aan zijn eind kwam door een roggensteek. Met zijn eigen baby op de ene arm liet hij ooit met de andere hand een kip bungelen boven een krokodillenbek. Op de kritiek die hij kreeg antwoordde hij: ‘Ik zou een slechte ouder zijn als ik mijn kinderen niet zou leren “kroko-kundig” (croc-savvy) te zijn.’

We zijn gefascineerd door mensen die risico’s met dieren nemen, terwijl ze zelf vaak de illusie hebben dat de dieren van hen houden en hun roofdierreflexen hebben afgeleerd. En het allerergste is dat als er iets misgaat niet alleen de mens, maar ook het dier een prijs betaalt. In een kleine dierentuin waar ik werkte was een man bij de ijsberen naar binnen geklommen, mogelijk met het idee dat ze net zo aardig zijn als ze eruitzien. Hij werd zonder omhaal gedood, en dezelfde dag werd de ijsbeer die hem had aangevallen ook maar neergeschoten.

Ik moest hieraan denken toen onlangs een filmpje naar buiten kwam van toeristen in Uganda. De toeristen hadden geleerd zich zo rustig en onderdanig mogelijk te gedragen zodra er gorilla’s door hun kamp kuierden. Maar het blijft extreem gevaarlijk. Je ziet een in elkaar gedoken man, terwijl een jonge gorilla zijn haren van nabij bekijkt. Vlak achter hen zit de grote gorillaman, die natuurlijk in actie zal komen bij de eerste angstkreet van een van zijn kinderen. Dit soort contact is simpelweg een slecht idee, want als het fout gaat zal men ­geheid vinden dat er een gorilla moet worden afgeschoten.

Het komt deels door al die egocentrische tv-presentatoren die wilde dieren graag op de lip zitten, en al die natuurshows met gasten die een jonge leeuw of aap meebrengen. We zoeken sensatie en contact. Ik zou liever zien dat men het publiek leerde hoe je de natuur in je kunt opnemen terwijl je de dieren met rust laat. Er valt heel wat te genieten zonder ook maar één beer in je armen te sluiten.[/wpgpremiumcontent]