Toen ik voormalig fysiotherapeut Erik Scherder vier jaar geleden interviewde over bewegen en dementie, was hij juist bezig met een tournee langs verpleeghuizen. In de universitaire wereld genoot hij al faam als bevlogen docent: studenten liepen weg met de professor die bij colleges op tafel klom om de veranderde motoriek na een herseninfarct aanschouwelijk te maken. Maar in de verpleeghuizen die hij in zijn schaarse vrije uren afliep, bestond zijn gehoor vaak uit hooguit vijftien mensen.

"Ik zal nooit zeggen dat mensen in trainingspakken over straat moeten gaan hollen."

-

Gehoor geven aan zijn boodschap – kom in beweging, anders wacht snellere aftakeling – kan het leven van miljoenen mensen veraangenamen. Daar was hij toen al van overtuigd.
Op zijn verzoek was het een staand interview, bij het stabureau waar hij zijn artikelen schreef. ‘Zo blijft mijn brein actief en kom ik tot geweldige ideeën. Zou u ook eens moeten proberen.’
Nu staat er een gloednieuwe deskbike (bureaufiets) onder zijn bureau. Scherder loopt heen en weer tussen zijn computer – voor hersenfilmpjes om zijn verhaal te illustreren – en een tafel, waar een hersenmodel ligt. ‘Kijk, als dit gebiedje door een infarct is aangetast, kun je zomaar je empathisch vermogen kwijtraken.’

En er is nog iets nieuw, naast de deskbike: sinds Scherders eerste

Log in om verder te lezen.