Op mijn spreekuur komt Klaas (37) op verwijzing van zijn psychiater. Klaas zegt: ‘Als het goed is, heeft de psychiater mijn dossier doorgestuurd; bij hem ben ik uitbehandeld.’ ‘Ja,’ antwoord ik, ‘ik heb het dossier gezien, maar niet gelezen.’ Nogal verbolgen vraagt hij: ‘Hoezo niet?’ Ik zeg: ‘Het enige wat ik hoef te weten is het probleem waar u nu mee worstelt; uw geschiedenis is voor mij vooralsnog irrelevant.’

TEST
Doe de test »

Is het tijd voor een nieuwe baan?

Nog wat napruttelend zegt Klaas: ‘Kijk, mijn vrouw heeft me zes jaar geleden verlaten en heeft onze twee kinderen meegenomen die ik nog amper zie. Daardoor ben ik depressief geworden, wat tot mijn ontslag heeft geleid als vrachtwagenchauffeur. Ja, toen kwam ik nog ergens, maar nu ben ik een paar jaar aan huis gekluisterd en slik drie soorten medicijnen.’

‘Mijn vraag is wat het probleem op dit moment is,’ zeg ik nogmaals. Klaas kijkt me minutenlang zeer indringend aan. ‘Probleem, probleem, is dat niet duidelijk?’
Nu laat ík een lange stilte vallen. Ten langen leste zegt Klaas: ‘Mijn probleem is dat mijn wereld zo klein is.’ Ik lach hem toe en hij kijkt me verbaasd aan.

Strakke protocollen

Klaas is in de val getrapt van de dictatuur van het geluk. Net

Log in om verder te lezen.