De vraag

Sinds ik een vriend heb is de relatie met mijn moeder bekoeld

Beste mevrouw Reijersen van Buuren,
Ik ben een jonge meid van 19 jaar en sinds ik een vriendje heb (3 jaar geleden) is de relatie met mijn moeder aanzienlijk verslechterd.

Ik was altijd een onzeker kind en dat heeft bij mij voor een angststoornis gezorgd in mijn jeugd (dwangneurotisch gedrag). Sinds mijn vriendje in mijn leven is, ben ik zekerder geworden over mezelf. Door de vele positieve gesprekken wij samen gevoerd hebben, sta ik sterker in mijn schoenen en voel ik me volwassen.

Daarbij moet ik toegeven dat ik mij fijner voel bij hem thuis dan bij mij thuis. Mijn ouders hebben namelijk een moeilijke relatie, omdat mijn vader al van jongs af aan een dwangneurose heeft. Hij slikt hiervoor antidepressiva en door alle zorgen en moeilijkheden die deze ziekte met zich meebrengt, is mijn moeder verandert in een stille vrouw die nergens meer van lijkt te genieten.

Mijn ouders leven niet. Ze willen nooit iets met ons (mijn zusje en ik en mijn vriend) ondernemen. Vroeger ook al niet toen mijn zusje en ik klein waren. Er kon eigenlijk nooit iets spontaans vanaf en nu zie ik dat dit mij behoorlijk pijn doet. Mijn moeder is namelijk erg op het geld, dus misschien zit daar een reden.. Was het te duur om leuke activiteiten te doen met ons als kinderen?

Er zijn vele kleine dingen die ik niet begrijp. Zoals het douchen bij mij thuis. Eigenlijk vind mijn moeder het vervelend als ik douche, omdat het dan allemaal weer opgeruimd moet worden en omdat ik er volgens haar te lang onder sta. Mijn vriend en ik zijn al weken niet meer bij mij thuis geweest. Wat moet ik nou doen? Mijn moeder wil niet praten over wat haar dwarszit. Is ze depressief..?

Groet, Madeliefje

Het advies

Expert

Gerrie Reijersen van Buuren

Familie en relaties

Dag Madeliefje,
Dwangneuroses en angststoornissen zijn eigenlijk manieren die we als mens uitvinden om onze zielenpijn te verbergen. We hoeven het dan niet te hebben over datgene waar het eigenlijk om draait: de ‘stoornis’ krijgt de aandacht en niet de persoon zelf. Vaak ligt hier loyaliteit ten aanzien van een of beide (groot)ouders aan ten grondslag.

Ik heb met je ouders te doen en daarbij raakt het me vooral dat je ouders jou en je zusje niet hebben kunnen geven wat je/jullie nodig had(den). Dat is pijnlijk en ook een last. Is er naast je vriend een ander die gezien heeft of ziet wat dit jou heeft gekost en welke pijn het je nog oplevert? Kunnen jij en je zusje elkaar erkenning geven voor wat je ieder op eigen wijze bent tekort gekomen en ook hoe je ieder op eigen wijze hebt geprobeerd het goed te doen? Kun je het daarover hebben samen?

Nu ben je (bijna) volwassen en heb je een fijn ‘thuis’ bij het gezin van je vriend. Dat is geweldig. Daarnaast blijft het knagen dat jouw eigen ouders, en mogelijk je zusje, het moeilijk hebben en je natuurlijk ook bij hen wilt horen en zijn. Daarbij is de pijn om wat er niet is maar waar je zo naar verlangt in alle hevigheid aanwezig.

Mogelijk kun jij, juist nu je iemand hebt die er voor jou is en daarbij ook mensen die je graag mogen, na gaan denken hoe jij als jonge vrouw dochter van en voor je ouders kunt zijn en zus van en voor je zusje! Dus i.p.v. te willen krijgen (wat overigens op zichzelf helemaal juist is) gaan geven. Dat betekent misschien een bos bloemen voor je moeder kopen, gewoon samen een kop thee drinken, boodschappen doen of de ramen voor haar zemen. Dan zou de mogelijkheid tot een gesprek over ‘waar het echt over gaat’, zich te zijner tijd ook kunnen gaan voordoen.

Jij kunt hen niet veranderen maar wel besluiten hoe jij er voor hen wilt zijn. Dit zal niet makkelijk zijn want jij verlangt immers naar erkenning van hen voor jou in jouw behoeften. Toch verzeker ik je dat het jou, de relatie met je vriend en eventueel jullie kinderen later veel goed zal doen. Je geeft dan namelijk iedereen, je ouders, je zusje, jezelf, je relatie en je eventuele kinderen, een kans met elkaar in verbinding te blijven en zo mogelijk nader bij elkaar te komen. Wanneer jij je aan hen onttrekt kunnen zij ook niet meer bij jou komen. Dat gaat je op den duur onnoemelijk veel kosten.

Ik hoop dat het je gaat lukken Madeliefje. Dan zal je ervaren dat kiezen voor volwassenheid je ook wat oplevert. Ondanks de pijn om wat er niet was, om wat niet kon en nog steeds niet kan met daarbij het verlangen naar meer dan mogelijk is.

Vriendelijke groet,
Gerrie

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Hoe ga je om met klimaatangst?

De wanhoop over het klimaat kan zo groot worden dat de diagnose eco-anxiety van toepassing is. De we...
Lees verder
Artikel

Hoe ga je om met klimaatangst?

De wanhoop over het klimaat kan zo groot worden dat de diagnose eco-anxiety van toepassing is. De we...
Lees verder
Verhaal

Onderzoek: Wat heb je aan een coach?

Coachpraktijken schieten als paddestoelen uit de grond. Wat levert coaching nu eigenlijk op? De stan...
Lees verder
Verhaal

Onderzoek: Wat heb je aan een coach?

Coachpraktijken schieten als paddestoelen uit de grond. Wat levert coaching nu eigenlijk op? De stan...
Lees verder
Advies

Waarom lukt het me niet voor een groep te praten?

Lees verder
Artikel

Lieve rivalen

Als kind heb je samen gelachen, gehuild en gevochten. Je kent ­elkaar als geen ander, en weet elkaa...
Lees verder
Artikel

Achter een muur van zwijgen

Een geheim kan een hele familie in de ban houden en het klimaat verzieken. Wat als het onzegbare ein...
Lees verder
Advies

Ik durf mijn plannen niet waar te maken

Lees verder
Kort

Voortrekken in het gezin

Sommige kinderen worden altijd voorgetrokken, terwijl hun ouders minder tijd en aandacht besteden aa...
Lees verder
Advies

Ik wil eindelijk mijn rijbewijs halen

Lees verder