Ik weet niet altijd meer hoe ik haar kan bereiken, dus we wandelen maar wat langs de afdelingen van het huis waar mijn moeder woont.

Waar de gangen een carré vormen, zodat niemand er ooit de weg kwijtraakt. Als we weer een hoek omslaan, komen we bij een oude transistorradio. Het is een snoezelobject: lichtjes, geluiden – ze prikkelen de zintuigen van mensen met dementie.

De radio ruist, ik klop wat op de kast en druk op wat knopjes. Plotseling schalt de stem van Charles Aznavour door de verlaten gang.

Log in om verder te lezen.