De vraag

Mijn moeder verbrak elk contact

Voor mijn gevoel heeft mijn moeder mij ‘uitgekotst’. Ik was in nood, moest me losmaken van mijn liefdeloze ouders, een narcistische vader, en ze verbrak het contact. Ik ben door een zwaar rouwproces heengegaan, ik kon niet geloven dat een moeder – ik heb zelf ook kinderen – zo hard kon zijn. Ik was ergens ook enorm opgelucht dat de dwang en angst om elke week op visite te gaan weg waren. Maar het niet-begrijpen waarom ik de kans niet kreeg om uit te leggen; waarom ik me meer los moest maken, bleef heel lang. Ik was ziek, wilde dat ze mijn lieve moeder werd.
Maar nee.

Nu, na negentien jaar, is de pijn weg, begrijp ik dat ze een beeld ‘naar buiten’ in stand wilde houden van een warm gezin. Wat door mij (!) kapotgemaakt is. Maar hoe krijg ik er écht vrede mee dat mijn dochter, haar lievelingskleinkind, daar wel welkom is? En mijn kleinkinderen met partners, ook!
Nu gaat een van mijn kleindochters trouwen. Ze wil haar overgrootmoeder daar natuurlijk bij hebben en mij, haar grootmoeder, ook.

Het moet een supermooie dag worden, maar moet ik nu eerst naar mijn moeder om het contact proberen te herstellen? Zodat het geen pijnlijke situatie wordt als we elkaar, na negentien jaar weer zien? Ik denk dat ze dat niet wil. Er zijn pogingen genoeg gedaan, maar voor mijn lieve kleindochter wil ik het proberen. Nee toch niet…
Ik voel angst voor de ijzige blik van mijn moeder, weer afgewezen te worden….
Help…

Het advies

Expert

Gerrie Reijersen van Buuren

Familie en relaties

Wat moet dat erg zijn voor je om de enige te zijn die door jouw moeder wordt afgewezen, buitengesloten, verstoten. Wat geweldig dat je jouw dochters en je kleindochters een relatie met haar laat hebben, terwijl zij die niet wil met jou. Ik ga niet gissen naar ‘goede’ redenen voor haar gedrag en gebrek aan moederschap voor jou. Ik ben wel erg benieuwd wat jouw inspiratie is om jouw (klein)dochters die relatie niet alleen te gunnen, maar ook te laten hebben met jouw moeder. Maar ook waarom je je jouw moederschap en oma-zijn laat ontnemen inzake deze bruiloft. Of doe je dat vaker?

Hier wil ik ingaan op je concrete vraag over het huwelijk van je kleindochter. In moeilijke situaties helpt het vaak de feiten als uitgangspunt te nemen. Wanneer emoties de overhand nemen, verdoezelen deze vaak de feiten. In dit geval het feit dat jij haar oma bent en jouw moeder (of ze zich nu als moeder gedraagt of niet) jouw kleindochters overgrootmoeder. Het lijkt erop dat jij in het gunnen aan je nageslacht je eigen plek niet meer in durft te nemen. Je geeft je nageslacht zeker zoveel als je deze wel inneemt. Zij hebben daar recht op. Met opgeheven hoofd mag je daar zijn als oma van de bruid, als moeder van jouw dochter wiens dochter gaat trouwen.

Iets bijleggen of goed maken met je moeder lijkt er niet in te zitten, dus laat het wat het is. Geef haar een knikje of feliciteer haar of ga haar uit de weg en leg alle ijzige blikken naast je neer. Ga ergens zitten of lopen waar je haar niet telkens tegenkomt die dag. Laat het bij haar wat het ook maar mag zijn.

Neem je plek als moeder en oma in. Door dat te doen, laat je zien dat het feit dat je dochter bent en bestaat, niet weg te moffelen is. En jij kunt gaan invullen hoe je dochter wilt (kunt) zijn. (Zie ook mijn antwoord op de vraag Mijn moeder doet me telkens weer pijn). Alleen dan belast je ook je (klein)dochters niet met het onvermogen van hun overgrootmoeder. Je maakt het dan kleiner. Je leert hen dat ze er mogen zijn en zich teweer mogen stellen tegen onrecht.
Tip: blijf uit het ‘als dit /als dat’ denken. Het gaat altijd anders dan je denkt dat het gaat. Neem je eigen positie in!

Meer weten over dit thema? Bekijk Familie
Deel dit artikel:
15 oktober 2015 | Laatst gewijzigd op 27 juli 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Ik heb een slechte relatie met mijn moeder

'Ik heb al jaren een slechte relatie met mijn moeder en ik weet eigenlijk niet meer zo goed hoe ik e...
Lees verder
Branded content

Waarom wandelen je dichter bij elkaar brengt

Wandelen helpt tegen depressieve gevoelens. En samen wandelen is als ‘sociale lijm’: je voelt me...
Lees verder
Artikel

Over de invloed van het weer op onze gezondheid

‘Er is storm op komst, ik voel het aan mijn gewrichten!’ Wie fronstbij zo’n opmerking, moet vo...
Lees verder
Artikel

Over de invloed van het weer op onze gezondheid

‘Er is storm op komst, ik voel het aan mijn gewrichten!’ Wie fronstbij zo’n opmerking, moet vo...
Lees verder
Interview

Is dat je kind? Moeder op je 43ste of oma op je 35ste

De een werd moeder op haar 43ste, de ander oma toen ze 35 was. Vier vrouwen kijken terug met de wijs...
Lees verder
Advies

Ik wil excuses van mijn moeder

Beste Jolet, Sinds december 2006 heb ik geen contact meer met mijn ouders. De reden is dat mijn moed...
Lees verder
Advies

Afgeschakeld als kind

Beste Annette, Als kind ben ik afgeschakeld, ik deed niet meer echt mee en nu ik 53 jaar ben, heb ik...
Lees verder
Artikel

Tactvol reageren: hoe doe je dat?

Een collega stoort je steeds bij je werk; andermans kind breekt de tent af; de ‘bob’ van de avon...
Lees verder
Verhaal

Wat niet weet…

Toen Joe Moore, een gemeenteraadslid in Chicago, onlangs zelf op straat getuige was van een moord ha...
Lees verder
Interview

‘Mijn echte moeder wil me niet kennen’

Niemand in Mariëlle’s oorspronkelijke familie weet van haar bestaan af. Behalve haar biologische ...
Lees verder
311