De vraag

Als alleenstaande werkende moeder ben ik chronisch overbelast

Geachte dames,
Als alleenstaande moeder van twee kinderen (13 en 16 jaar) werk ik met plezier - maar noodgedwongen voltijds - want mijn kunstenaarssalaris is laag. In combinatie met de zorg voor kinderen, een beetje mantelzorg en het huishouden doen (alleen het meest noodzakelijke) lijkt het alsof ik in een fuik zit: Alles wat ik doe, doe ik met liefde en uit vrije wil, toch ben ik chronisch overbelast en kan ik niets uit het takenpakket schrappen.

Op geen enkel gebied streef ik naar perfectionisme, dus daar kan het niet aan liggen. Tijd en energie om te investeren in een opleiding om net zulk leuk, maar beter betaald werk te genereren (zodat ik minder zou kunnen werken) heb ik niet. Het ziet er naar uit dat ik dit vol moet houden totdat de kinderen zelfstandig zijn. Dat gaat niet lukken. Heeft u een tip?

Jose




Het advies

Expert

Odette Meyer

Beste Jose,
Allemaal paradoxen kom ik tegen in je verhaal, zoals zo vaak gebeurt in de balans tussen werk en privé. Werken met plezier (levert energie op) – maar wel noodgedwongen voltijds (kost energie). Keuzes vanuit liefde en vrije wil – maar toch is er geen keuze en vrijheid om te studeren en een beter betaalde baan te vinden. Het blijft balanceren in deze fase en het is een dunne lijn. Er moet niets misgaan, zo lijkt het.

In het model dat ik ontwikkelde voor moeder zijn en carrière maken heb ik 4 cirkels gerformuleerd die allemaal van belang zijn om ‘de boel’ toch in balans te houden, ondanks de drukte. Sociale omgeving (bij jou mantelzorg), Gezin en moederschap (alleen verantwoordelijk voor de zorg voor jouw kinderen), Professionele ambitie (leuk werken, maar liever nog beter betaald werk) en... de Ik-cirkel. Bij jou is de laatste cirkel waar het over jouw-eigen-zelf-ik gaat even stil. Omdat je die als sluitpost beschouwt. Maar de tijd die je voor jezelf maakt en invoegt in je dagelijkse leven noemen wij time-in. Jose-tijd, iedere dag een paar druppels.

Of je nu wel of niet tijd gaat krijgen door een beter betaalde baan, wel of niet je kinderen meer meeverantwoordelijk laat zijn voor het reilen en zeilen in jullie gezin, of je nu wel of niet keuzes gaat maken in jouw bijdrage bij mantelzorg, het gaat er nu om dat je op de spaarzame momenten (hoe klein ook) meer tijd aan jezelf besteedt, time-in organiseert en daarvan oplaadt.

Ook daar de paradox – zo lijkt het. Want time-in lijkt tijd te kosten. Maar niets is minder waar, want het rendement van de energie die je in jezelf steekt levert aan de andere kant weer veel meer moeiteloosheid op. En dat is de KUNST!

Van harte succes gewenst,
Caroline Serré



Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

‘Bij elk vlekje denk ik gelijk aan kanker’

Al is ze gezond van lijf en leden, Isabel (35) voelt zich dagelijks belaagd door ernstige ziektes. A...

Lees verder
Advies

‘Mijn vriend praat niet met me’

Ik werk hard en zit er emotioneel wat doorheen. Mijn vriend begrijpt me vaak niet of vindt het lasti...

Lees verder
Artikel

RELATIES Verliefd, verloofd, gescheiden

Lees verder
Advies

Hoe accepteer ik dat ik niet meer kan werken?

Lees verder
Artikel

Kind tussen twee vuren

Lees verder
Advies

Chronische pijn na auto-ongeluk – mijn vriend reed

Lees verder
Kort

Verder met jezelf na een scheiding

Lees verder
Artikel

Het stresskwartet

Lees verder