Ik ben me bewust van wat ik op een foto wil uitstralen: een knappe, slimme jongen met humor. Kan best zijn dat ik ernaast zit, maar ik denk dat dat is wat mensen zien. Ik heb ook iets beschaafds, iets te veel naar mijn zin, daarom dat baardje. Maar dat heeft iedereen tegenwoordig, dus ik moet iets anders verzinnen.

Een foto is als de kamer die je stofzuigt
wanneer er bezoek komt. Je legt de tijdschriften op stapels, je schudt de kussens op. Je toont de opgeruimde kant: mijn ideaalbeeld. Bij een geposeerde foto verberg ik mijn innerlijke onrust, mijn sombere kant, mijn agressie. Dat vind ik comfortabeler. Ik heb graag iets onaantastbaars. Bang om gekwetst te worden, ongetwijfeld.

Soms is de zichtbare emotie sterker dan ik wil laten zien.
Op onbewaakte momenten worden mijn emoties flink uitvergroot door de trekken in mijn gezicht. Zoals de keren dat ik me opwind in het verkeer. Mijn vriendin zegt regelmatig: “Jij wordt nog eens op je bek geslagen als je zo kwaad kijkt!”

Training

Goed zoals je bent

  • Leer jezelf accepteren
  • Omarm je imperfecties
  • Met boek van Brené Brown
bekijk de training
Nu maar
€ 95,-

Er bestaan ook minder geregisseerde foto’s van me. In die helikopter zie je dat ik opgewonden ben, maar niet helemaal relaxed. Toch steeds bang dat-ie naar beneden valt. Dan trek ik met mijn mond. Kan ik niks aan doen, dat gebeurt gewoon.

Op de middelbare school vond ik mijn lichaam te dun en mijn hoofd te lang. Soms herken ik op foto’s van nu dat smalle koppie van toen en dat stemt me niet vrolijk. Nu maar hopen dat ik niet te snel kaal word, anders krijg ik zo’n Stef Blok-hoofd.’

Arthur Umbgrove is schrijver, zanger en cabaretier. In mei kwam zijn vierde roman uit, Paradise Village.