Column: Rust roest

  • 421 woorden
  • leestijd is
  • 3 minuten
  • Foto's: Eric van den Elsen
‘Zeker wel druk?’ vraagt de vrouw in de supermarkt belangstellend. Haar blik gaat heen en weer tussen de wiebelende wiegjes van de tweelingwagen en de 3-jarige, die systematisch pakken hagelslag in haar rolmandje staat te laden.

Ik lach mijn beleefde tweelingmoeder-in-de-supermarktglimlach. Ja, best druk inderdaad. En wat u nu niet eens ziet, beste mevrouw, is dat ik er thuis dus ook nog een van 16 heb. Die ’s nachts de ijskast leegeet en ’s morgens niet uit bed wil. Gaat u er maar rustig van uit dat het nog jaren duurt voor ik weer eens een intelligent boek lees, een mening heb over iets wat in de krant staat of mijn yogamat uitrol.

Artikel

Waarom druk zijn gelukkig maakt

Jarenlang is ons voorgehouden dat kalmte, rust en regelmaat het hoogste goed zijn voor onze gezondhe...

Lees verder

Maar dat zeg ik allemaal niet. Ook niet als ze quasi-meelevend vraagt: ‘Je komt zeker niet echt aan je rust toe?’

Nog niet eens zo lang geleden was het goed om het druk te hebben. Ledigheid was tenslotte des duivels oorkussen; wie iets omhanden had, bleef in elk geval van de straat. Rust roest. Later werd ‘drukdrukdruk’ het synoniem van succes; een haastige groet die geslaagde yuppen elkaar toeriepen in het voorbijhollen.
Maar ergens in de laatste tien, vijftien jaar is er iets veranderd. Hoe voller en hectischer ons leven werd, hoe groter het verlangen naar rust. En hoe groter het verlangen naar rust, hoe meer zelfhulpboeken en cursussen die ons het nut van een langzamer leven moesten bijbrengen.
Dat lijkt aardig gelukt. Stilte is een statussymbool geworden. Tegenwoordig hebben alleen sukkels het druk: echt maatschappelijk geslaagd ben je pas als je tussen al je succesmomentjes schijnbaar moeiteloos tijd weet vrij te maken voor een yogareisje naar Bali.

Nu moet er dus ook nog een stilteretraite of een cursus mindfulness in onze overvolle levens gepropt. Natuurlijk krijgen we het daar nog drukker van. Precies die tegenstelling boeide de Vlaamse filosoof Ignaas Devisch, die een boek schreef waarin hij onze rustzoekerij kritisch tegen het licht houdt. Koortsachtig streven naar balans heeft totaal geen zin, vindt Devisch. Al is het maar omdat al die onrust uit onszelf komt. En dat is maar goed ook, want rusteloosheid drijft de mensheid voort. De Taj Mahal was echt nooit gebouwd als we de hele dag onze ademhalingen zaten te tellen op een yogakleedje.
Voor prille tweelingouders is dat een welkome boodschap. Stop maar met zoeken naar rust; stort je liever in het volle leven. Ik wentel me dus in de quantumhoeveelheden liefde en okergele poep die het leven met een berg kleine meisjes met zich meebrengt. Ik fiets van werk naar huis, vul de ijskast voor de puber, gooi zijn sokken in de was en zijn wiet in de vuilnisbak. En als er eens een moment is dat iedereen tegelijk slaapt, dan geniet ik van de stilte. Heel even.

Training

In 3 stappen naar je droomleven

Lees verder

 

Lees door via 100% Digitaal

abonnement

Toegang tot alle online artikelen en onbeperkt toegang tot het magazine.
3 maanden voor slechts € 12,50!
Al abonnee? Log in
auteur

Sterre van Leer

Elke keer als ik koffie ga halen, kom ik langs ‘de blije muur’. Op dat muurtje naast de keuken prikken we elke maand grappige tweets, mails en brieven die we binnenkrijgen.

» profiel van Sterre van Leer

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Hoe kan ik weer mezelf zijn?

Lees verder
Artikel

Zo stoppen je nachtmerries

Steeds dezelfde rotdroom, die maakt dat je je de hele dag een beetje raar voelt? Nederlandse onderzo...

Lees verder
Artikel

Voelt het slecht? Dan ís het slecht

Lees verder
Advies

Ik erger me aan mijn collega

Lees verder
Advies

Het liefst houd ik mijn vrije tijd ook écht vrij

Lees verder
Artikel

Je baas kan beter een schoft zijn, dan onvoorspelbaar

Lees verder
Interview

Pubers met een burn-out

Lees verder
Artikel

Maak je hoofd leeg (4): word een satisficer

Lees verder