Meer toeval in je leven: een persoonlijk experiment

  • 796 woorden
  • leestijd is
  • 4 minuten
Ons leven bestaat voor een stevig deel uit routine. Handig, want het bespaart tijd en energie. Maar een tikje saai is het wel. Redacteur van Psychologie Magazine, Manon Sikkel, liet een week lang het toeval toe in haar leven en viel van de ene verrassing in de andere.
Laat toeval je keuzes beïnvloedenLaat toeval je keuzes beïnvloeden

Toeval bestaat niet, zeggen mensen. Dat is onzin, toeval bestaat alleen maar. Als ik tijdens mijn studie niet net mijn fiets op dezelfde brug had gezet als die leuke jongen, dan woonde ik nu niet met hem samen. En als ik op de huizenveiling niet net op het juiste moment mijn hand omhoog had gestoken, had ik nu niet dat geweldige huis gehad. Mijn leven lang lacht het geluk mij toe. Dat heb ik altijd aan het toeval toegeschreven. Maar volgens de Engelse hoogleraar psychologie Richard Wiseman heb ik dat geluk vooral te danken aan het feit dat ik het toeval toelaat in mijn leven.

De eerste de beste trein
Ik besluit een persoonlijk experiment te doen. Een week lang zal ik de routine loslaten en mijn leven overgeven aan het toeval. Van geluk kun je nooit genoeg hebben. Bovendien ben ik nieuwsgierig naar wat een leven vol toeval me brengt. Op maandagmiddag vijf uur begint mijn experiment. Het is het moment van de week waarop ik normaal gesproken overschakel op de automatische piloot. Om vijf uur weet ik al waar ik om zes uur mijn boodschappen haal, wat ik kook en hoe mijn avondprogramma eruitziet.

Maar nu loop ik naar het station aan het eind van mijn straat en loop met mijn ov-chipkaart naar het eerste perron. Ik besluit de eerste trein te nemen die aankomt en tot de eindhalte te blijven zitten. Het wordt de trein naar Uitgeest, Noord-Holland. In de trein zet ik mijn iPod op shuffle en laat me verrassen door mijn eigen eclectische muzieksmaak. Terwijl ik normaal gesproken dezelfde afspeellijst op herhaling heb staan. Om me heen zitten forenzen, weggedoken in hun Metro en Spits. Ik grijns; het voelt alsof ik spijbel van mijn normale leven.

Ik pak mijn telefoon en twitter: Wie wil er morgen met mij lunchen? Binnen vijf minuten heb ik antwoord van een wildvreemde vrouw: Morgen om half een bij de Rederij, schrijft ze. Ik antwoord dat ik er zal zijn, waar de Rederij ook is. Die blijkt in Leuven te zijn, 220 kilometer verderop. Geen probleem, schrijf ik, ik heb altijd al naar Leuven gewild.

Vakantiegevoel
In Uitgeest stap ik uit. Er hangt een bordje op het station met de tekst: Welkom op dit station. Ik vermoed dat de meeste forenzen dit bordje nooit hebben opgemerkt. Door me te verplaatsen zonder doel is het alsof mijn zintuigen twee keer zoveel waarnemen. Maar wat moet ik nu in Uitgeest? Het dorp Heiloo ligt dichtbij, zo blijkt. Ik heb oude vrienden die daar jaren geleden zijn gaan wonen. Tot mijn spijt bezoek ik ze nooit. Maar het toeval brengt me nu naar hen toe.

Nooit sta ik om zes uur onverwacht bij iemand op de stoep. Ze zijn enorm verrast. Ik blijf eten en mijn experiment is aanleiding voor geweldige gesprekken over hoe we ons leven allemaal laten leiden door routine, waardoor er nooit meer iets onverwachts gebeurt. We proosten op oude vriendschap en hoe het toeval ons weer bij elkaar bracht.

Wanneer ik rond middernacht van het station naar mijn eigen huis loop, zie ik een vage bekende in het cafeetje op de hoek staan. Ik gooi een muntje op. Kop betekent naar binnen gaan. De vage bekende kijkt blij op. Hij vraagt wat ik wil drinken. Verras me, zeg ik. En zo zit ik op een maandagavond met een glas pastis op een winderig terras. Twee mannen schuiven bij ons aan tafel. Ik vertel over mijn experiment en dat ik elke dag het toeval op een andere manier wil toelaten. Met muntjes gooien, dobbelstenen werpen, een vreemde volgen, en door een dag alleen maar ja te zeggen. Een van de mannen is een student van 24. Gezien de toevallige ontmoeting heeft hij een voorstel: Spring straks bij mij achter op de fiets en slaap vannacht bij mij. Ik moet lachen. Ik vertel hem dat dit helaas niet de dag is dat ik overal ja op zeg, maar dat ik gevleid ben.

De volgende ochtend neem ik de trein naar Leuven. Op een plein in de zon zit de vrouw die ik niet ken. Ze is schrijfster. We blijken een gemeenschappelijke vriendin te hebben. Ik laat haar alles bestellen, en met het opgooien van muntjes bepalen we daarna wie welk broodje gaat eten. We wandelen door het oude universiteitsstadje, langs een prachtig begijnhof, door steegjes met trappetjes en kletsen over het leven in Vlaanderen, over boeken en over de vriendin die we toevallig allebei kennen.

De eerste vierentwintig uur van mijn experiment zijn voorbij en het voelt alsof ik op vakantie ben geweest. Zoveel leuke ontmoetingen, onverwachte plekken en een enorm gevoel van vrijheid. Wat overheerst is verbazing: waarom doe ik dit niet vaker?
Manon Sikkel, mei 2011

Lees verder in het artikel: Leve het toeval

Lees door via 100% Digitaal

abonnement

Toegang tot alle online artikelen en onbeperkt toegang tot het magazine.
Al vanaf €4,- per maand!
Al abonnee? Log in
auteur

Manon Sikkel

» profiel van Manon Sikkel

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Mijn neus is jouw neus

Lees verder
Artikel

Onthechten doe je zo

Wil je tegenslagen beter aankunnen? Je minder druk maken over wat anderen van je vinden? Volgens de ...

Lees verder
Artikel

De mens als beest

Lees verder
Artikel

Meiden onder mekaar

Lees verder
Kort

Loont dankbaarheid?

Lees verder
Artikel

Zomerkamp

Lees verder
Artikel

Dat is mijn hand!

Lees verder
Artikel

De hypnose van de schorpioen

Lees verder