Iedere vrijdagavond was het weer zover. Samen met mijn vriendinnen fietste ik door de polder naar de dansschool in het naastgelegen dorp. Daar waagde ik me aan de chachacha en de Engelse wals, regelmatig struikelend over mijn eigen voeten en die van mijn danspartner. De dansles was dan ook niet waar ik eigenlijk voor kwam, dat was de disco na afloop van de les: daar was je niet verplicht om je aan voorgeschreven danspassen te houden en hoefde je niet bang te zijn om op elkaars tenen te trappen. Het einde van de danscursus heb ik dan ook niet gehaald, maar de vrije dansvloer behield in de jaren die volgden zijn aantrekkingskracht.

Maar waarom dansen we eigenlijk? Als er iemand is die weet waarom we ons op de dansvloer wagen, dan is het de Britse onderzoeker Peter Lovatt van de University of Hertfordshire. Lovatt doet niet alleen onderzoek naar de psychologie van de dans, maar was zelf professioneel danser. Ook tegenwoordig zit hij niet stil: naast zijn academische bezigheden doet hij onder andere aan tapdans, ballet, stijldansen, jive, latin en disco, en geeft hij dansles.

Om erachter te komen waarom we met de voetjes van de vloer gaan, besloot hij het mensen zelf te vragen op zijn website dancedrdance.com. ‘Voor veel vrouwen geldt dat het een haast automatische reactie is; ze “moeten” als het ware dansen, ze voelen een aandrang,’ vertelt Lovatt aan de telefoon. Voor mannen ligt het iets anders: ‘Mannen grappen dat ze dansen als ze dronken zijn. En ze zeggen vaak dat ze dansen om iemand aan de haak te slaan.’

Log in om verder te lezen.