Lekker dwars

  • 391 woorden
  • leestijd is 2 minuten

Hoe ouder ik word, hoe minder ik op mezelf blijk te lijken. Steeds vaker realiseer ik me dat veel van de gewoontes en voorkeuren die ik aan mijn eigen smaak toeschreef, helemaal niet origineel zijn – ik heb ze gewoon van huis uit meegekregen. Ik hoor bijvoorbeeld bij de drie Nederlanders die nog altijd koffiezetten […]

Hoe ouder ik word, hoe minder ik op mezelf blijk te lijken. Steeds vaker realiseer ik me dat veel van de gewoontes en voorkeuren die ik aan mijn eigen smaak toeschreef, helemaal niet origineel zijn – ik heb ze gewoon van huis uit meegekregen.

Ik hoor bijvoorbeeld bij de drie Nederlanders die nog altijd koffiezetten met een filter op een thermoskan. Het glimmende espressokanon, de inbouwnespresso, de Senseo: iedere materiaaltrend gleed langs mij af als water van een oliejas. Lekker dwars, vond ik. Hetzelfde geldt voor auto’s, die onder mijn handen vlot veranderen in blikjes vol benzinebonnen, mueslirepen, zand en voorraden antivries. Zelf zie ik dat graag als een kenmerk van eigenwijs antimaterialisme. Pas toen ik laatst de auto van mijn vader leende, besefte ik dat er niks non-conformistisch aan is. Ik heb het gewoon van mijn ouders, frisse buitenwoners voor wie een auto geen statussymbool is maar een handig vervoermiddel om een geit naar de bok te brengen en een lading harige paardendekens terug naar de stal.

Dat ik wel van narcissen en katten hou maar niet van anjers en honden; dat ik nog nooit in mijn leven in een sportschool ben geweest of bij de schoonheidsspecialiste; dat ik filterkoffie drink en kaas van de bovenkant snijd, en niet van de platte kant: allemaal geen uitdrukking van mijn eigen bijzondere persoonlijkheid, maar gewoon kopieergedrag.

Mijn twintiger jaren waren een korte excursie buiten de gebaande paden. Ik maakte verre reizen, leerde pasta eten met alleen een vork en oefende met ruziemaken, in plaats van misprijzend zwijgen bij het eerste teken van onenigheid. Maar ergens daarna ben ik teruggerold in het oude spoor als een bowlingbal in de sleuf naast de baan. Dat is allemaal tot daar aan toe zolang het gaat om onschuldige voorkeuren (al woedt aan onze ontbijttafel een stille kaasschaafoorlog, want De Man is een zijkantsnijder). Lastiger wordt het als de voorbeelden van thuis tot levenslange opdrachten worden. Als verwacht wordt dat jij de tulpenkwekerij overneemt, terwijl je droomt van een ijssalon op Bonaire. Als je keer op keer met de verkeerde in zee gaat, omdat je moeder elke kerel blind vertrouwde.

Pas door te zien welke erfenis je hebt meegekregen, ontstaat de vrijheid om zelf te kiezen. Want gedachteloos het koffieritueel van thuis kopiëren is tot daaraan toe – maar grote levenskeuzes maak je waarschijnlijk liever zelf.

 

auteur

Sterre van Leer

Elke keer als ik koffie ga halen, kom ik langs ‘de blije muur’. Op dat muurtje naast de keuken prikken we elke maand grappige tweets, mails en brieven die we binnenkrijgen.

» profiel van Sterre van Leer

Dit vind je misschien ook interessant

Column

Column: Een nieuw begin

Ik ben opgegroeid in de jaren zeventig. Dat betekende ’s ochtends de restjes pisang ambon uit de g...

Lees verder
Column

Objectief

Kunnen mensen hun eigen meningen en belangen opzijzetten als ze ergens onpartijdig en objectief over...

Lees verder
Artikel

Wat 10 jaar tijd met u doet (2)

Lees verder
Advies

Ik ben zo negatief: Ik zie altijd beren op de weg

Lees verder
Artikel

Kun je echt veranderen

Lees verder
Interview

Sophie Hilbrand: ‘Een derde burn-out kan ik misschien niet voorkomen’

Lees verder
Advies

Hoe haal ik meer voldoening uit mijn werk?

Lees verder
Artikel

Klaar met Zwarte Piet

Lees verder