Karin Slaughter: Vrouwen zijn sadistischer en geniepiger’

Ja, het is echt waar: Karin Slaughter is haar echte naam, en in haar thrillers schuwt ze bloederige slachtpartijen niet. Toch is het niet de fascinatie voor geweld die haar drijft: ‘Ik wil juist laten zien hoe teleurstellend geweld eigenlijk is.’

Ze is een dagdromer, vertelt Karin Slaughter. Altijd al geweest; als vanzelf is ze er schrijfster door geworden.

Het klinkt wat soft, voor een vrouw die miljoenen lezers in haar greep houdt met ijzingwekkende thrillers. Ze kan de steekwonden in de buik van een vermoorde vrouw zó beschrijven dat je er nog dagenlang aan denkt – ‘De spleten in de huid stonden wijd open, als kleine natte mondjes’ – en hoe een verkrachting door iemands navel er precies uitziet, blijft bij haar evenmin onvermeld.

Door haar boeken zou je verwachten dat Karin Slaughter (40) een harde tante is, maar dat klopt niet helemaal. Ze is klein, heeft een vrolijk lichtblond kapsel en een montere uitstraling. Wel gaat haar zelfverzekerde blik af en toe gepaard met een licht sardonisch glimlachje, waardoor je toch het gevoel bekruipt dat er een donkerder wereld schuilgaat achter die opgeruimde, frisse all American woman die ze op het eerste gezicht lijkt.

‘Oké, ik zal het nog maar een keer uitleggen,’ verzucht ze aan het begin van ons gesprek. ‘Mijn boeken zijn heus niet zo wreed als ze worden afgeschilderd; er zijn veel gruwelijkere thrillerschrijvers. Ik denk dat ik die reputatie heb gekregen door mijn vrouwelijke lezers, omdat

zij mijn boeken als bijzonder gruwelijk ervaren. Dat komt waarschijnlijk omdat ik als vrouw veel angstaanjagender kan schrijven over het geweld dat vrouwen wordt aangedaan: ik weet precies al die kleine details waar vrouwen totaal op flippen.’

Toch moet Karin Slaughter wel degelijk een fascinatie hebben voor bruut geweld, anders zou ze toch niet al dik tien jaar bezig zijn met het schrijven van gewelddadige thrillers? ‘Nee, nee, geweld fascineert me niet,’ corrigeert ze me onmiddellijk. ‘Ik schrijf thrillers om mensen te entertainen, én om te laten zien hoe teleurstellend geweld is. De meeste moordenaars zijn namelijk simpelweg onbezonnen bezig. Ze worden kwaad om iets, er ligt toevallig een mes of pistool in de buurt, en zonder eerst tot tien te tellen beginnen ze te steken of te schieten. Bovendien vinden moorden vaak binnen families plaats. Ik las dat in Finland tachtig procent van de moorden door familieleden wordt gepleegd: vaak wordt iemand dronken en grijpt een mes. Ik kan best begrijpen dat je weleens denkt: “Die en die kan ik wel vermóórden.” Maar het écht doen is natuurlijk compleet weerzinwekkend.’

U hebt anders wel een geladen pistool in huis.

‘Ja, maar dat is om mezelf te verdedigen, mocht ik ooit worden aangevallen. Ik hoop het nooit te hoeven gebruiken. Het is puur een kwestie van zelfrespect om zo’n ding in huis te hebben. Ik denk dat heel wat minder vrouwen slachtoffer van geweld zouden worden als ze meer zelfrespect hadden. Veel vrouwen laten zich misbruiken; je ziet dat in alle rangen en standen gebeuren. Zelfs de meest succesvolle vrouwen blijven bij een partner die hen geestelijk en lichamelijk misbruikt. Vrouwen zijn de ideale slachtoffers omdat ze daders ermee weg laten komen. Vrouwen wordt door de maatschappij aangeleerd de schuld bij zichzelf te zoeken. “Wat verschrikkelijk voor je,” zei ik laatst tegen een vriendin die was aangevallen door twee mannen. “Weet je dat jij de eerste vrouw bent die zo aardig reageert?” zei ze. Iedereen had de schuld bij haar gelegd, zo van: “Wat deed je ook zo laat bij die bar?”‘

Uit uw boeken spreekt compassie voor slachtoffers, maar ook voor daders.

‘Inderdaad, zo voel ik dat ook. Begrijp me goed, ik zal nooit pedofielen of moordenaars vrijpleiten en ik vind dat je ze zeer zwaar moet straffen, maar je moet óók willen weten wat er in ze omgaat. Alleen maar zeggen dat ze kwaadaardig zijn lost niets op. Sterker nog, dat maakt het erger, omdat je het criminele gedrag er in zekere zin mee excuseert.’

Wat is het belangrijkste wat u aan moordenaars hebt ontdekt?

‘Tja, als je naar breinonderzoek kijkt, zie je dat veel moordenaars lijden aan een gebrek aan impulscontrole in hun prefrontale cortex. Er zitten natuurlijk totaal gestoorde lui bij, maar ik vind het te makkelijk om te zeggen dat moordenaars een ziekte hebben waar ze niets aan kunnen doen. Want waar ligt de grens tussen ziekte en eigen verantwoordelijkheid? Die is heel vaag. Volgens mij hebben veel moordenaars wel degelijk de keuze gehad of ze het wel of niet zouden doen.’

Waarom doen ze het dan toch?

‘Omdat ze te weinig moeite hebben gedaan eerst na te denken. Maar ik denk ook dat veel moordenaars moorden omdat ze het idee hebben dat ze er wel mee wegkomen. Het ligt nu eenmaal in de aard van de mens de grenzen van de samenleving te willen overschrijden. Kinderen doen niet anders, en volwassenen zijn vaak geen haar beter. Het gebeurt op allerlei niveaus: van te hard rijden en je mond houden als de caissière je te veel wisselgeld teruggeeft, tot het plegen van moord. We zijn er goed in allerlei excuses te bedenken voor ons eigen gedrag.’

Is er een verschil tussen mannelijke en vrouwelijke moordenaars?

‘Absoluut. Vrouwen zijn over het algemeen veel sadistischer en geniepiger wanneer ze in de aanval gaan. Denk maar aan die vrouw die haar echtgenoot langzaam vergiftigt door hem elke dag op allervriendelijkste wijze de suikerklontjes toe te schuiven – waar dan wel gif in zit. Negentig procent van de vergiftigingen wordt door vrouwen gepleegd.’

Waarom zijn vrouwen sadistischer en slinkser?

‘Hmm, misschien zijn ze gefrustreerd over het feit dat ze als de mindere sekse worden behandeld; we leven natuurlijk wel in een maatschappij waarin vrouwen voortdurend worden gekleineerd, geminimaliseerd en gemarginaliseerd. Die frustratie komt er nog eens bij op het moment dat ze boos worden op iemand en een moord begaan. Wat ook meespeelt, is dat vrouwen anders denken, ze zijn methodischer. Ze blinken uit in strategisch handelen, op allerlei gebieden, dus ook bij het moorden: koelbloedig plannen en dan gewoon volgens plan uitvoeren. Wellicht zijn ze zo omdat ze minder sterk zijn dan mannen.’

U hebt uitgebreide schietlessen gevolgd, u laat zich uitvoerig informeren door politiemensen en lijkschouwers, u bent zich de hele dag aan het verplaatsen in slachtoffers en daders… heeft het u veranderd?

‘Nee, het is gewoon mijn vak om over geweld te schrijven; als mens verander ik daar niet door. Karin de schrijfster en Karin de privépersoon zijn twee gescheiden compartimenten in mijn hoofd. Over die laatste laat ik zo weinig mogelijk los in het openbaar; niet alleen omdat ik met stalkers te maken heb. Ik wil niet dat het door elkaar heen gaat lopen; ik wil in mijn privéleven niet óók de bekende schrijfster zijn.

Maar om op het onderwerp terug te komen: geweld ondergaan is natuurlijk van een totaal andere orde dan er alleen maar over schrijven. Wat ik in mijn boeken wil laten zien, is hoe geweld een mens verandert: de ene verkrachte vrouw komt er sterk uit door steun te zoeken bij haar omgeving, terwijl de andere niks leert van wat ze meemaakt, vol zelfhaat blijft en zichzelf steeds in verkeerde situaties terecht laat komen, bijvoorbeeld door veel te drinken en aan een foute vent te blijven plakken.’

Ik merk dat u steeds over anderen praat; hebt u zelf nooit iets engs meegemaakt?

‘Nou, op mijn negende gebeurde er iets dat nog steeds in mijn ziel gegrift staat. We woonden op het platteland van Georgia, in een klein stadje waar nooit wat gebeurde en waar ik me altijd veilig had gewaand. Totdat er een moordenaar bleek rond te waren die kleine kinderen wurgde. Het ene na het andere kind werd dood aangetroffen. Wij moesten van minuut tot minuut laten weten waar we zaten. Mijn droomwereldje lag aan diggelen: ik werd me bewust van mijn kwetsbaarheid, en dat je zomaar dood kunt zijn, en hoe kostbaar en waardevol het leven is.’

Dat klinkt alsof u een serieus kind was.

‘Klopt, ik was zo’n typisch hoogbegaafd wijsneusje; vaak stil en graag alleen. Ik las, schreef boeken over monsters en foute liefde, en was geïnteresseerd in techniek; ik herinner me dat we een telefoon in huis kregen en dat ik die tot op het laatste schroefje heb gesloopt omdat ik wilde weten hoe hij ging rinkelen. Mijn vader vond dat niet erg; hij moedigde mij en mijn twee zussen juist aan om technisch bezig te zijn. Hij leerde ons banden verwisselen en schieten met een geweer. Hij wilde dat we onafhankelijk van een man konden leven. Als kind had hij gezien hoe zijn moeder gevangen bleef in de val van de armoede. Hij had acht broertjes en zusjes en groeide op in een bouwval in een slechte buurt. Zijn vader was een alcoholist en crimineel die voortdurend werd gezocht door de politie; er waren dagen dat ze niet te eten hadden. Uiteindelijk heeft mijn vader zich aan dat hopeloze milieu kunnen onttrekken. Van hem heb ik geleerd dat je iets van je leven kunt maken als je er maar keihard voor werkt.’

Toen u dertien was, ging uw moeder er met een andere man vandoor. Hebt u haar ooit nog teruggezien?

‘Nee. Nooit behoefte aan gehad. Zij ook niet.’

Ongelooflijk.

‘Misschien dat ik wel even overstuur ben geweest, ik weet het niet meer. In elk geval heb ik me er niet door van de wijs laten brengen; ik ben altijd een nuchter, vastberaden kind geweest. Mijn moeder heeft gewoon gedaan wat het beste voor haar was. Ik kreeg ook snel een heel lieve stiefmoeder, die heeft het meer dan goedgemaakt.’

Komt het grootste geluk in uw leven uit uw werk? U bent een workaholic: u reist continu de wereld rond voor optredens, schrijft scenario’s voor Hollywood, publiceert elk jaar een boek.

‘Mijn leven bestaat voor negentig procent uit werk: vijftig procent schrijven en veertig procent lezen. Tien procent gaat naar vrienden, familie en mijn vriendin. Volgens mij is het goed voor je relatie als je veel apart doet. Je bent dan blij als je elkaar ziet, en hebt elkaar steeds iets nieuws te vertellen.’

Maar wat is het allermooiste wat u in uw leven hebt meegemaakt?

‘Dat zijn toch de momenten die ik de laatste tijd met mijn vader heb. Hij is nu 66; naarmate hij ouder wordt, praten we meer. Als meisje ging ik vaak met hem vissen, dan zaten we uren naast elkaar te zwijgen. Nu zitten we bijvoorbeeld in de auto en begint hij spontaan over vroeger te vertellen. Hij doet allerlei ontroerende bekentenissen over zijn moeder, die ik nooit heb gekend. Ik zie dat hij het moeilijk vindt erover te praten, maar dat hij het tóch doet omdat het gaat over de dingen die hij me voor zijn dood nog wil meegeven. Ik zit nu te denken… misschien ben ik wel zo close met mijn vader omdat mijn moeder is weggelopen. Het heeft ons ongetwijfeld dichter bij elkaar gebracht. Zo zie je maar dat uit iets negatiefs iets moois kan voortkomen.’

Tot slot: wat laat Karin Slaughter de wereld straks na?

‘Spannende boeken, waarin echte mensen voorkomen. In de meeste thrillers zijn de hoofdpersonen óf superheld óf superslecht, dat gaat zo snel vervelen. Echte mensen zijn een mix van goed en slecht, allemaal maken we fouten. Soms leren we daarvan, maar heel vaak ook niet. De kunst van het schrijven is die worsteling te laten zien.’

Karin Slaughter (40) groeide op in het stadje Jonesboro, vlak bij haar huidige woonplaats Atlanta, in de Amerikaanse staat Georgia. Rond haar twintigste begon ze een bedrijf in uithangborden; in haar vrije tijd schreef ze boeken. Nadat ze op haar dertigste debuteerde met de thriller Blindsighted – die meteen een internationale bestseller werd – verkocht ze haar bedrijf en werd ze fulltime schrijfster. Inmiddels heeft ze twaalf thrillers geschreven waarvan wereldwijd miljoenen exemplaren zijn verkocht. Haar nieuwste verschijnt 4 juli: Gevallen (Cargo, € 19,90)

auteur

Edwin Oden

Ik schrijf heel graag. Het liefst mooie interviews waarin je de geïnterviewde ten diepste leert kennen. Daarnaast ben ik erg geïnteresseerd in de ontdekkingen die worden gedaan in de psychologie. Neem bijvoorbeeld het breinonderzoek, waar revolutionaire technieken de laatste jaren geweldige inzichten hebben opgeleverd.

» profiel van Edwin Oden

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Erotiek aan de top

Mannen met macht hebben seksuele aantrekkingskracht op vrouwen, niet alleen in hun privé-leven, maa...
Lees verder
Artikel

Erotiek aan de top

Mannen met macht hebben seksuele aantrekkingskracht op vrouwen, niet alleen in hun privé-leven, maa...
Lees verder
Branded content

Mini-cursus: gelukkig door klein geluk

Een lekker stukje chocolade, een compliment van een lieve collega - juist die kleine geluksmomenten ...
Lees verder
Branded content

Mini-cursus: gelukkig door klein geluk

Een lekker stukje chocolade, een compliment van een lieve collega - juist die kleine geluksmomenten ...
Lees verder
Kort

Waarom citroengeur ervoor zorgt dat we ons slanker voelen

Steek deze Kerst eens een frisse citroengeurkaars aan bij het kerstdiner.
Lees verder
Kort

Waarom citroengeur ervoor zorgt dat we ons slanker voelen

Steek deze Kerst eens een frisse citroengeurkaars aan bij het kerstdiner.
Lees verder
Artikel

De seksuele kloof

Sommige cellen zijn door hun genetische bagage wat groter dan normaal en zij kunnen hun nageslacht d...
Lees verder
Kort

Vrouwen zijn minder boos dan mannen

Ja, het is echt waar: Karin Slaughter is haar echte naam, en in haar thrillers schuwt ze bloederige ...
Lees verder
Artikel

Vrouwen maken elkaar het leven zuur

Ja, het is echt waar: Karin Slaughter is haar echte naam, en in haar thrillers schuwt ze bloederige ...
Lees verder
Artikel

Hoe deprogrammeer je een extremist?

Met een vrachtwagen inrijden op een feestende mensenmassa, het vuur openen in een volle concertzaal,...
Lees verder
Kort

De zin van zin

Lees verder
Kort

Voorkeursbeleid: fijn voor blanke mannen

Ja, het is echt waar: Karin Slaughter is haar echte naam, en in haar thrillers schuwt ze bloederige ...
Lees verder