De uitvaartdienst is nog maar net begonnen of ik voel de knoop in mijn maag al groter worden. En jawel, als de eerste spreker herinneringen ophaalt aan zijn overleden vader, beginnen mijn ooghoeken te prikken. Niet dat ik de overledene, een man van ver in de tachtig, goed kende. Maar bij het zien van andermans verdriet gaan bij mij, gênant genoeg, al snel alle sluizen open. Het einde van een sentimenteel televisieprogramma (denk: Hello Goodbye) haal ik niet met droge ogen. Moet een vriend of familielid een presentatie houden of optreden, dan krijg ik plaatsvervangend last van klamme handen. En ook voor de boze bui van een collega kan ik me moeilijk afsluiten.

Wat je niet moet zeggen tegen iemand met een depressie

Vergeet goedbedoelde adviezen aan mensen met een depressie; hoop is wat ze nodig hebben. Drie inzich...

Lees verder

Gelukkig missen ook positieve gevoelens hun uitwerking niet. Het juiste medicijn tegen mijn ochtendhumeur is een vrolijk Youtubefilmpje, zoals dat van het bruidspaar dat tijdens de serieuze plechtigheid in de kerk plotseling de Harlem-shake begint te dansen.

Log in om verder te lezen.