De uitvaartdienst is nog maar net begonnen of ik voel de knoop in mijn maag al groter worden. En jawel, als de eerste spreker herinneringen ophaalt aan zijn overleden vader, beginnen mijn ooghoeken te prikken. Niet dat ik de overledene, een man van ver in de tachtig, goed kende. Maar bij het zien van andermans verdriet gaan bij mij, gênant genoeg, al snel alle sluizen open. Het einde van een sentimenteel televisieprogramma (denk: Hello

Log in om verder te lezen.