Lieve Floor,

Hoe is het om een dochter te hebben die hetzelfde beroep heeft als jijzelf? De vraag suggereert dat die gedeelde opleiding en professie bijzondere ervaringen opleveren. Dat lijkt me een misverstand. Je leerde lachen, praten, fietsen en wat niet al. Toen je dat voor het eerst deed, was het bijzonder, maar de verbazing duurde niet lang. Anderen, inclusief ikzelf, lachen, praten en fietsen namelijk ook en je eerst zo bijzondere vermogens werden snel vertrouwd. Dat ook jij zomaar slaagde voor tentamens psychologie, scripties kunt schrijven, patiënten kunt onderzoeken en studenten kunt onderwijzen, was in het begin reden tot grote trots. Maar dat duurde even lang als het glunderen bij het zien dat je zonder omvallen de straat op en neer fietst.

Ik ben natuurlijk apetrots op je, maar dat zit hem meer in je humor, hartelijkheid en cognitieve lenigheid (en nog veel meer) dan in het delen van de professie. Het is trouwens wel leuk om over het vak te overleggen. En als daar buitenstaanders bij zijn, geeft het psychologisch boeventaaltje de intimiteit van samenzweerders. En dat is dan extra plezierig, al moet je er, om de verhouding met de leken goed te houden, niet te lang

Log in om verder te lezen.