ls de liefde in het spel is, komen onze hormonen en neurotransmitters flink in beweging. Wetenschappers hebben liefdesstofjes ontdekt die bijdragen aan het gevoel van binding dat zo belangrijk is bij de ware liefde. Uit onderzoek bij muizen blijkt bijvoorbeeld dat een hogere concentratie van het hormoon vasopressine in hun hersenen bijdraagt aan partnerbinding.

Een ander hormoon, oxytocine, ofwel ‘het knuffelhormoon’, blijkt ook gevoelens van liefde te stimuleren. Het komt onder andere vrij in de hersenen van zwangere vrouwen op het moment dat ze hun kind gaan baren, en roept gevoelens van binding en bescherming op. Ditzelfde oxytocine speelt een rol bij seksualiteit: oxytocinespiegels verhogen drastisch tijdens een orgasme. Algemeen wordt aangenomen dat oxytocine ‘het hormoon van de langdurige relatie’ is: zodra we samen zijn met onze partner, komt het hormoon vrij in onze hersenen en bewerkstelligt daarmee gevoelens van rust, kalmte en veiligheid. Met als gevolg dat we ons hechten aan onze partner.

Maar met alleen lekker knuffelen zijn we er nog niet. Er is nog een stof die bijdraagt aan de partnerbinding: de neurotransmitter endorfine, waarvan verschillende typen bestaan die ons het harmonieuze gevoel bezorgen dat alles oké is in de buurt van die ene. Alleen bij haar

Log in om verder te lezen.