Het was winter en het was koud. Niet koud in de zin van ‘waar zijn mijn wanten’, maar koud in de zin van: hoe weet je waar de hooischuur is als je er een tunnel naartoe moet graven door het manshoge sneeuwdek op je achtererf?

En in hun houten huisje op de prairie van South Dakota deed de familie Ingalls haar best in leven te blijven. Het zag er somber uit.

Het effect dat dit had op de gezinsleden verschilde, zo blijkt uit het boek dat een van de Ingalls-kinderen zestig jaar na dato schreef over die horrorwinter van 1880.

Log in om verder te lezen.