Verdorie, daar doe ik het weer. Met iemand praten, maar in gedachten heel ergens anders vertoeven. ‘Inderdaad,’ knik ik tegen een mede-moeder, ‘laten we dat met de juf bespreken.’ Terwijl ik denk: zo meteen vergaderen, mail nog checken, voorstel lezen! En al pratend stiekem richting schooldeur schuif.

Eenmaal op de fiets schaam ik me voor mijn botte vlucht. Hoe erg was het nou helemaal geweest als ik vijf minuten later op mijn werk kwam? Hadden we die schoolkwestie tenminste afgehandeld.

En plop, daar komt weer een flard van de training van laatst boven. We werden erop gewezen hoe vaak we de dingen doen met een afwezige geest. Mijn gedrag van daarnet was typerend voor ‘Harde Tijd’, zoals de trainsters dat noemden. Opgefokt en doelgericht – maar ondertussen helemaal niet zo effectief als ik wel zou willen. Ik weet nu al dat ik straks op mijn werk over school zal piekeren. Zoals ik thuis op de bank vaak aan mijn werk denk, in plaats van lekker een boek te lezen.

Permanente adrenalineroes

‘Harde Tijd’ en ‘Zachte Tijd’, daar draait het om bij de tweedaagse training In je eigen tempo naar de ‘top’. Het idee achter de training: om echt

Log in om verder te lezen.