‘Op 2 februari 2012 was ik 23, woonde ik met mijn vriend Daan in een nieuw appartement in Utrecht en werkte ik hard aan mijn promotie. Die dag begon iets anders dan andere werkdagen, want ik had uitgebreid ontbeten. Daan was vrij en ik ging wat later dan normaal van huis omdat het zo gezellig was. Dat is wat ik nog weet.

‘Ik kan mijn kinderen niet meer knuffelen’

‘Laat mij maar gaan,’ zei Mieke van Oss (45) toen ze verlamd raakte. Vóór het ongeluk was ze e...

Lees verder

Ik weet niet meer dat ik op de fiets stapte. Ik ben vast hard doorgefietst om de trein te halen. Ook heb ik geen enkele herinnering aan het moment dat een automobilist zonder te kijken zijn portier opendeed en ik eroverheen vloog en met mijn hoofd op het asfalt viel.

Log in om verder te lezen.