Het lijkt wel alsof internet ons steeds dichter bij de dieren brengt. Het barst van de plaatjes en filmpjes waarop ze piano spelen, spinnen, blaffen, problemen oplossen of hun baasje te slim af zijn. Mijn favoriet is Denver the guilty dog (40 miljoen keer bekeken!), waarin een hond verraadt dat hij iets fout heeft gedaan.

Dit soort filmpjes krijgt veel aandacht. Niet alleen bieden ze volop ruimte voor interpretatie – een hond die met zijn snuit water gooit over een vis op het droge wordt al snel gezien als een vissenredder – ze voeden ook de bereidheid om te spreken over de emoties en algemene ‘menselijkheid’ van dieren. Het lijkt wel alsof elke schroom daaromtrent is weggevallen. Op zich is dit een prima ontwikkeling, want het maakt dieren in plaats van objecten tot een soort medeburgers. Dat geldt vooral voor huisdieren, maar er wordt ook meegeleefd met het lot en de capriolen van wilde dieren. Het loopt uiteen van jonge olifanten die in de modder ronddollen tot het hoorbare lachen van bonobo’s die elkaar kietelen. De hele

Log in om verder te lezen.