De jeugdherinneringen van cabaretier Vincent Bijlo

Op een schaal van 1 tot 10: hoe gelukkig was uw jeugd? ‘Ik geef een 8. Ik was altijd optimistisch, maakte mijn eigen geluk. Ik ben blind geboren, maar heb er nooit naar verlangd te kunnen zien. Ik ben altijd uitgegaan van mijn mogelijkheden, niet van onmogelijkheden.’

Wat voor kind was u? ‘Altijd vrolijk en uitgelaten. Ik speelde veel buiten met andere kinderen. Ik had durf en lef. En ik was heel leergierig. Op mijn vierde kon ik al braille lezen. Ik las de hele encyclopedie.’

In wat voor gezin groeide u op? ‘Een heel open gezin. Bij ons werd veel gediscussieerd, over allerlei onderwerpen.’

Wat is uw vroegste herinnering? ‘Ik was twee jaar en tien maanden. Mijn vader ging op de rand van mijn bed zitten en zei dat hij dertig werd. Een mijlpaal die hij blijkbaar met mij wilde delen. Dat was zo mooi! Het had iets gezelligs en geborgens.’

Naar welke middelbare school ging u? ‘Het St. Vitus college in Bussum. Een school met kakkers én dijkers. Ik voelde de meeste sympathie voor de dijkers. Die waren echter. Kakkers hebben van die geforceerde, kunstmatige praat en tonen geen emoties.’

Wat voor leerling was u? ‘

Dwarsig. Ik kon vrij goed leren en hield dus tijd over om flink lawaai te maken. Ik wist al snel dat ik mensen kan treffen door scherpe dingen te zeggen. Ze shockeren, laten lachen of in verwarring brengen, dat doe ik graag. Ik werd er dus vaak uitgestuurd. Daar was ik heel trots op. Ik denk dat ik zo tekeerging omdat ik bang was om gezien te worden als iemand met wie je medelijden moet hebben.’

Wat waren uw hobby’s? ‘Hoorspelen maken op cassettebandjes en radiozenders bouwen. In mijn kamer maakte ik een studiootje met twee draaitafels en mengpanelen. Van daaruit stuurde ik zelf mijn programma’s de ether in. Dan belde mijn broer tijdens de uitzending zogenaamd op als prins Bernhard. Mijn omroep heette Radio Puntsik, omdat iemand eens tegen me had gezegd dat ’ie een puntsik van mij kreeg.’

Wie waren uw idolen? ‘De programmamakers van zendschepen als Radio Veronica en Radio Caroline. Live presenteren op volle zee, terwijl dat schip dan heen en weer deinde op huizenhoge golven, dat was voor mij het hoogst haalbare.’

Wat heeft u geleerd van uw ouders? ‘Dat je altijd in beweging moet blijven. En dat je autoriteiten moet wantrouwen.’

Wat doet u nu absoluut anders dan uw ouders? ‘Ruziemaken. Mijn ouders ruzieden om de kleinste dingen, bijvoorbeeld waar de spullen lagen die mee moesten op vakantie. Ik kan absoluut niet tegen ruzie. Mijn vrouw en ik proberen elkaar op een rustige manier de waarheid te zeggen.’

Welk moment vergeet u nooit meer? ‘Toen ik op m’n dertiende van het blindeninstituut, waar ik vanaf m’n vierde tegen m’n zin op had gezeten, naar de gewone middelbare school ging. Drank, blowen, popmuziek, meisjes: de wereld ging voor mij open.’

Hoe was uw eerste zoen? ‘Geweldig. Ik was twaalt. Het gebeurde in een lift. We hadden hem stilgezet tussen de tweede en de derde verdieping.’

En hoe was seks de eerste keer? ‘Heel spannend. Eindelijk: dat oergevoel meemaken! Het was op m’n negentiende. Ik stond stijf van de zenuwen, het ging meer om de spanning dan het genot.’

Hoe vaak ziet u uw ouders nog? ‘Eens per maand. Het contact is beter dan vroeger. Dieper en echter. Dat komt omdat het nu gelijkwaardiger is, denk ik. De ouder-kind hiërarchie is weggevallen.’[/wpgpremiumcontent]