Mijn kind is transgender

  • 1973 woorden
  • leestijd is 10 minuten
  • Foto's: Linelle Deunk
Wat als je zoon of dochter is geboren in het verkeerde lichaam? Als ouder probeer je een kind zo goed mogelijk door de pijn en verwarring te loodsen. Maar wat doet het met jezelf als je kind transgender blijkt te zijn?

‘De hormonen, de operaties; het liefst zou ik het hele traject van haar overnemen’

Berit Hooghoudt (47), moeder van Noa (10), die geboren is als jongen.

Noa: ‘Op de kleuterschool zei de juf: “Jij moet naar de jongens-wc.” “Nee hoor,” zei ik. “Ik ben een meisje.” Maar ze hield vol dat ik echt een jongen was. Ik was boos. Toen heeft mama een mail gestuurd naar school. Dat vond ik fijn.’ ‘Noa was 3 jaar, toen we op vakantie gingen voetballen. Ik stelde voor: jongens tegen de meisjes. Noa ging bij haar zusje en mij staan. Ik zei: “Maar jij bent toch een jongetje?” Ze reageerde verdrietig en boos. Dacht écht dat ze een meisje was. In de jaren daarna eiste Noa steeds meer ruimte op om te zijn wie ze is: een stoer meisje met lang haar, dat brandweermannetje speelde in haar roze prinsessenjurk.

Artikel

Dagboek van een transgender

Debby is 30, en geboren als man – die een jaar geleden besefte dat hij een diepgeworteld verlangen...

Lees verder

Ik vond het prachtig, zo’n bijzonder kind. Tegelijkertijd zag ik haar verdriet. Noa huilde veel en zei dingen als: “Mag ik terug in jouw buik en dan opnieuw geboren worden als meisje?” Ik las over de pijn van transgenders die zichzelf moeten ontkennen. Dat wilde ik niet voor mijn kind. Van mij mocht ze als meisje door het leven, maar in de buitenwereld ging dat knellen. Ons gezin lag voortdurend onder een vergrootglas, iedereen had een oordeel. Het genderteam adviseerde om Noa af te remmen: de wens om een meisje te zijn, kon weer verdwijnen, zeiden ze. Ook school had kritiek. “Is het nou zó moeilijk om Noa genderneutrale kleding aan te doen?” vroegen ze. Zo pijnlijk. Alsof wij dit zo graag wilden.

Door die reacties ging ik enorm twijfelen aan mezelf. Noa zag mijn wanhoop en zei: “Mama, dan doe ik op school wel alsof ik een jongetje ben, hoor.” Nee, dacht ik toen. Ik sta niet toe dat mijn kind zichzelf opgeeft. Zelf was ik ook een buitenbeentje. Ik ben hoogbegaafd en hoogsensitief, en de neiging om me aan te passen zit diep. Voor mezelf kon ik destijds niet opkomen, maar toen ik mijn pijn terugzag bij Noa, brak de tijger in mij los. Ik ben ons verhaal gaan delen met ouders van vriendjes en vriendinnetjes, zij namen het voor ons op en uiteindelijk was ook de school overtuigd. Noa mocht voortaan als meisje komen.

We zijn er nog lang niet: Noa heeft een lange, zware weg te gaan. De hormonen, de operaties – het liefst zou ik het hele traject van haar overnemen. Maar de meeste zorgen maak ik me over de impact van de genderdysforie op haar psychische gezondheid. Hoe zullen mensen op haar reageren? Krijgt ze te maken met verbale agressie, met uitsluiting? Ik hoop dat ze het allemaal aankan en altijd zal blijven voelen dat ze een prachtig mens is.’

Log in om verder te lezen.

auteur

Annet Reusink

» profiel van Annet Reusink
auteur

Marieke Buijs

» profiel van Marieke Buijs

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

‘Mijn dochter is erg jong voor haar leeftijd’

Mijn oudste dochter is 15, maar lijkt in veel opzichten een jaar of 9. Ze mist daardoor de aansluiti...

Lees verder
Test

Hoe groot is je emotionele inzicht?

Welke emotie kun je het best tonen als je onderhandelt over de prijs van een auto? Heb je meer plezi...

Lees verder
Kort

3 keer het mooie van mantelzorg

Lees verder
Kort

Therapeutisch toerisme

Lees verder
Artikel

Ik noem ’r nog vaak pa

Lees verder
Video

Wat als je kind transgender blijkt te zijn?

Bekijk video
Artikel

Vrouw wordt man

Lees verder
Artikel

Ooit een meisje, nu een man

Lees verder