Eva’s wijs- en middelvinger maken een knipbeweging, dáár moet ik het gele bloemetje afbreken. IJverig begint ze de blaadjes te verwijderen. Ik weet wat ze wil. Een kale steel met het bloemetje fier overeind. Dat gaat niet lukken, het steeltje is veel te smal. ‘Genoeg,’ zeg ik met een gebaar. Als ze stopt met pulken, houdt de bloem het misschien net. ‘Eva mee.’ We beklimmen een duin, een van onze vaste wandelingen. Ze slaakt een klaaglijke kreet. Het bloemetje is geknakt.

Basistraining

Omgaan met autisme

  • Met autisme-expert Annelies Spek
  • Concrete adviezen over communicatie
  • Inspirerende sessies met video en achtergrondartikelen
bekijk de training
Nu maar
€ 35,-

Ik moet er nog een plukken. Ongeduldig rukt ze aan de blaadjes. ‘Voorzichtig,’ gebaar ik. De onrust bouwt op, ik mag haar in dit stadium niet meer helpen. Als haar bloem opnieuw knakt, trekt ze boos aan de begroeiing langs het pad. Ik wijs op een steviger bloem. Geen optie. Haar oudste broertje reikt haar een verse gele aan. ‘Lief van je,’ zeg ik, ‘maar dit was de laatste, goed?’ Ook deze sneuvelt. Tranen rollen over haar wangen. Haar rauwe schreeuwen dragen ver.

Minimensje

In 2002 werd ik moeder van Eva. Na een zwangerschap van dertig weken werd ze geboren. Tien weken te vroeg, ze woog 680 gram. Haar hoofd had

Log in om verder te lezen.