De lichaamstaal van de leider

De Amerikaanse verkiezingen gaan niet alleen over politieke denkbeelden. Minstens even belangrijk is de persoon van de presidentskandidaat.

Als je zelf wilt bepalen wie de meeste kans heeft om de verkiezingen te winnen, moet je je niet af laten leiden door de woordenbrei. Zet tijdens de debatten het geluid uit en kijk naar de lichaams taal van de leiders in spe. Op die manier ziet u gemakkelijker wie het benodigde gezag van de leider uitstraalt en wie de meeste kans heeft de verkiezingen te winnen. Vijf experts gingen u voor. Zij analyseerden op verzoek van Psychologie Magazine de televisiebeelden van de conventies de Democraten en Republikeinen.

Als hij tegenover de massa staat, houdt Bush het midden tussen John Wayne en een bokser vlak voor een gevecht: een opgezette borst, de armen een eindje van het lichaam af, de ogen samengeknepen als kijkt hij in een zonnige verte, de mondhoeken naar beneden alsof het toch niet pluis is daar. Zijn blik is vast en intimiderend: iemand die voortdurend je reacties taxeert op wat daar zwak en sterk aan is. Bush praat wat lijzig en is goed in korte, vertrouwde zinnen, eenvoudige woorden en duidelijke pauzes, en zonder één tel zijn blik van je af te wenden. De laatste lettergrepen rekt hij op zuidelijke wijze wat op alsof dat lekker voelt.

Applaus doet hem goed en hij toont dat met een vage lach, de wenkbrauwen charmant opgetrokken. Ook andere emoties – hartelijkheid, dankbaarheid, medeleven – gaan hem makkelijk af. Bush kan charmeren. Veel twijfels lijkt hij niet te kennen, niet iemand die over zichzelf of wat dan ook inzit. De suggestie is duidelijk: je krijgt wat je ziet: een ‘echte man’, agressief en gevaarlijk, zonder veel remmingen of woorden.

Het verschijnen voor publiek gaat Gore veel minder makkelijk af. Hij loopt stram en heel rechtop. Zolang Gore handen moet schudden, gaat het nog wel, maar als hij applaus in ontvangst moet nemen, wordt hij hulpeloos, een vertoon van verlegenheid en ĝne, zeker geen welbehagen. Eenduidige emoties behoren trouwens helemaal niet tot zijn favoriete repertoire. Zijn gezichtsspieren beperken zich tot beweginkjes van de mondhoeken, ogen en oogleden, een stroom van diskwalificerende commentaartjes op wat er gebeurt en wat hijzelf doet. Je ziet hem denken. Gore is ook een slikker: wat hem niet bevalt, slikt hij manmoedig weg, een opvallend grote jongen die dapper zijn hele bordje leegeet, ook al is het gevuld met stukgekookte spruitjes, aangebrande aardappels en draadjesvlees. Verder praat hij nerveus, een lange stroom van haastig en monotoon uitgesproken woorden zonder pauzes of nadruk. Hij moet alles zeggen, alles is belangrijk.

Een ander probleem is de kwaliteit van zijn mediatraining, die hem heeft opgescheept met een aantal wezensvreemde en daardoor potsierlijke gebaren en acts – op het podium tongzoenen met Tipper MacBeth! – die hem tot een makkelijk mikpunt maken. En dan is er – ook non-verbaal – nog altijd het beeld van Al Gore als vice-president, het toonbeeld van gedienstigheid, een loyale kopieermachine van alle gebaren en houdingen van zijn chef, terwijl hij zich plaatsvervangend doodschaamt over het gedoe rondom die gretige stagiaire.

De conclusie is dat Gore’s gedrag natuurlijk wel appelleert aan alle moederlijk gevoelens, maar ik ben niet optimistisch over zijn kansen als het alleen zou gaan om het non-verbale gedrag. Laten we hopen dat het ook om wat anders gaat.[/wpgpremiumcontent]

auteur

Marc Schabracq

» profiel van Marc Schabracq

Dit vind je misschien ook interessant

Kort

Managers vinden zichzelf te goed (en nemen verkeerde besliss...

Managers overschatten zichzelf als leidinggevende. Ze hebben een positiever beeld van zichzelf dan h...
Lees verder
Kort

Managers vinden zichzelf te goed (en nemen verkeerde besliss...

Managers overschatten zichzelf als leidinggevende. Ze hebben een positiever beeld van zichzelf dan h...
Lees verder
Branded content

Hoe cadeaus geven je relaties kan verdiepen

Natuurlijk draaien kerst en Sinterklaas niet alleen maar om cadeaus, maar de feestdagen zijn wel het...
Lees verder
Branded content

Hoe cadeaus geven je relaties kan verdiepen

Natuurlijk draaien kerst en Sinterklaas niet alleen maar om cadeaus, maar de feestdagen zijn wel het...
Lees verder
Recensie

Alles wat in dit boek staat is waar – 3 redenen om dit...

3 redenen om dit boek van Maarten Boudry en Jeroen Hopster te lezen.
Lees verder
Recensie

Alles wat in dit boek staat is waar – 3 redenen om dit...

3 redenen om dit boek van Maarten Boudry en Jeroen Hopster te lezen.
Lees verder
Column

Politieke lichaamstaal

Kijkend naar de voorrondes tussen de 'zeven dwergen' van de Republikeinse partij krijg ik weer volop...
Lees verder
Artikel

De psychologische principes

Mijn dochters van dertien en elf waren verslaafd aan Big Brother I en daar snapte ik aanvankelijk ni...
Lees verder
Advies

Ik heb een nonverbale learning disorder

De Amerikaanse verkiezingen gaan niet alleen over politieke denkbeelden. Minstens even belangrijk is...
Lees verder
Kort

De vijf paradoxen van leiderschap

Leidinggeven aan een team van professionals, is een paradoxale opgave. In haar boek Met ziel en zake...
Lees verder
Interview

Arie Boomsma: ‘Ik wilde iemand zijn die alles durft’

Hij is op tv, hij schrijft boeken, hij staat in de bladen – Arie Boomsma is overal. En altijd han...
Lees verder
Artikel

Ik durf niet te vliegen

Vliegangst maakt het begin van veel vakanties tot een hel. In plaats van zich ontspannen te verheuge...
Lees verder