Lege straten, afgelaste festivals, thuisonderwijs, persconferenties, Zoom-borrels, demonstraties tegen het coronapaspoort: ooit zal het tot ons collectief geheugen behoren. Door de verhalen die erover worden verteld – thuis, op school, op social media, in boeken en films – zullen herinneringen aan dit soort belangrijke gebeurtenissen blijven bestaan, ook bij de generaties na ons.

Als alle mensen binnen een sociale groep – zelfs degenen die het zelf niet hebben meegemaakt – ongeveer hetzelfde verhaal vertellen, spreken we van een collectieve herinnering. Dat kunnen kleine verhalen zijn, zoals de anekdote die in je familie rondgaat over jouw ongemakkelijke ontmoeting met je partner, maar ook grote verhalen, zoals de blije herinnering aan onze EK-winst in 1988, de tranen van Máxima tijdens het koninklijk huwelijk en de bevrijding van Nederland op 5 mei 1945.

Log in om verder te lezen.