Blij dat ik weer thuis ben

Een wereldreis maken was voor hen een droom - maar toen ze eenmaal op avontuur waren, wilden ze niets liever dan terug naar eigen huis en bed. Vijf spijtreizigers.

Jasmine Goenendijk (32) vertrok voor drie maanden naar Bali. Ze hoopte er rust te vinden, maar raakte in een diep dal.

"‘Het zag er paradijselijk uit, maar ik bleef me verdrietig voelen’"

-

Ik was overwerkt, voelde me geleefd en op Bali zou ik tot rust komen, hoopte ik. Maar vlak voor vertrek kreeg ik een depressie. Dat was niet de eerste keer: drie jaar eerder was ik er met hulp van therapie en medicatie weer bovenop gekomen. Voor deze terugslag leek Bali me dé oplossing: warmte, mooie stranden en geen werk. Maar ik had me niet gerealiseerd dat het drukke verkeer, de opdringerige verkopers en een chaotische markt voor zo veel prikkels zouden zorgen. Niet bevorderlijk voor iemand met een aanleg voor paniekaanvallen.

‘Ik had zelfs suïcidale gedachten’

Mijn reisgenoot kende ik nog niet goed en bleek heel extravert te zijn. Ik ben introvert en had constant het gevoel dat ik in haar energie mee moest om niet saai te zijn. Ik had nul fut, maar dwong mezelf mee op stap te gaan en grappen te maken.
Bali was inderdaad een paradijs. Toch bleef ik me leeg en verdrietig voelen. Dat beangstigde me: als dit het niet was, wat dan wel? Ik reageerde schrikkerig op normale dingen en de angsten die ik in Nederland al had, werden met de dag erger. Ik wilde naar huis, maar durfde niet te vliegen. Toen ik alleen nog maar huilend op bed kon liggen, heb ik skypegesprekken met mijn psycholoog gevoerd. Een vriendin kwam naar Bali gevlogen met antidepressiva, maar het opbouwen van de medicatie was een hel; alsof al mijn zenuwen in mijn lijf tekeergingen. Ik at niet, sliep niet, klappertandde, kreeg aanvallen van koud zweet en had zelfs suïcidale gedachten.
Na tweeënhalve maand was ik eindelijk klaar voor de terugreis. Eenmaal thuis, kreeg ik mijn leven gelukkig weer op de rit. De les die ik geleerd heb, is dat een verre reis geen medicijn is tegen een mentale dip, integendeel. Als ik me rot voel, moet ik mijn gemak zien te houden en zeker geen grote plannen maken.  

Log in om verder te lezen.

auteur

Charlotte van Drimmelen

» profiel van Charlotte van Drimmelen

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Zomerleed bestaat echt

Heel Nederland verheugt zich op teenslippers, ijsjes, zwoele avonden rond de barbecue. Heel Nederlan...
Lees verder
Artikel

Zomerleed bestaat echt

Heel Nederland verheugt zich op teenslippers, ijsjes, zwoele avonden rond de barbecue. Heel Nederlan...
Lees verder
Kort

Dit zijn de positieve kanten van ouderschap op latere leefti...

Op latere leeftijd kinderen krijgen wordt vaak geassocieerd met gezondheidsrisico’s.
Lees verder
Kort

Dit zijn de positieve kanten van ouderschap op latere leefti...

Op latere leeftijd kinderen krijgen wordt vaak geassocieerd met gezondheidsrisico’s.
Lees verder
Advies

Alles draait nu om de kinderen

Een wereldreis maken was voor hen een droom - maar toen ze eenmaal op avontuur waren, wilden ze niet...
Lees verder
Artikel

Controle houden of leren loslaten: wat heb je in de hand en ...

Op veel gebeurtenissen in het leven heb je geen invloed. Waar je wél invloed op hebt, is hoe je ero...
Lees verder
Artikel

Is het tijd om te stoppen?

Wanneer is je relatie slecht genoeg om er een punt achter te zetten? Na hoeveel IVF-pogingen geef je...
Lees verder
Column

Eindelijk rust

Lees verder
Advies

Mijn kinderen willen nauwelijks contact met me

Een wereldreis maken was voor hen een droom - maar toen ze eenmaal op avontuur waren, wilden ze niet...
Lees verder
Artikel

Loslaten is een besluit

Natalie Hanssen leert negatieve gevoelens los te laten
Lees verder