Ik was 22 en werkte als secretaresse bij de stichting Herwonnen Levenskracht. We regelden onder meer vakantiekolonies voor zieke kinderen uit arme gezinnen, de zogenoemde bleekneusjes.

Een collega stelde me voor aan Giuseppe, een Italiaanse gastarbeider. Niet lang erna ging ik op kamers wonen in Utrecht. Dat was heel spannend, want ik had daar nog nauwelijks sociale contacten. Giuseppe kwam weleens langs, hij kende ook bijna niemand.

We kregen zo’n beetje iets. Verliefd was ik niet, eerder eenzaam; ik had vooral behoefte aan iemand die me aardig vond. De eerste keer dat we vreeën raakte ik zwanger.

Log in om verder te lezen.