Als abonnee ontvang je als één van de eersten de nieuwste Psychologie Magazine gratis thuisbezorgd.

De vraag

Enorme stress na gezinsdrama

Geachte mevrouw Bannink,
Ik woon in de straat waar afgelopen weekend een gezinsdrama heeft plaatsgevonden. Ik heb er op de avond zelf niets van meegekregen, terwijl ik gewoon televisie zat te kijken.

Ik kende het gezin alleen van gezicht, het jongste mannetje zat bij mijn zoontje op school, maar hij kende hem niet.

Het gebeurde heeft me hevig aangegrepen. Ik ben niet bang, of angstig. Ik moet er alleen de hele dag en zelfs ’s nachts aan denken. En ik voel me somber, alsof ik zelf iemand verloren heb. Ik begrijp dat niet zo goed. Wat maakt dat het voor mij anders is dan voor iemand die in een ander dorp of een andere stad woont?

Ik wil ook alles lezen of zien wat er over de zaak in de media komt, maar heb moeite om erover te praten. Wel heb ik veel van de verhalen van de mensen die alles van dichtbij mee hebben gemaakt gehoord.

Vriendelijke groet,
Zzee

Het advies

Fredrike Bannink

Trauma deskundige

 

Beste Zzee,
Hartelijk dank voor je mailtje. Ik vind het eerlijk gezegd niet zo gek dat hetgeen er bij jou in de straat is gebeurd je heeft aangegrepen, het komt opeens wel erg dichtbij! En het komt helemaal onverwachts, en dat heeft vaak meer impact dan als je iets hebt zien aankomen. Kennelijk leef je in een wereld (wij allemaal trouwens) waar dit soort drama’s dus vlak naast je kunnen gebeuren.

Als we dit soort dingen op televisie zien denken we altijd (net zoals bij andere rampen en schokkende gebeurtenissen) dat dit soort dingen alleen anderen overkomt en ons niet.

We hebben, zoals dat wel wordt genoemd, een illusie van onkwetsbaarheid: anderen krijgen een ongeluk of worden ziek, wij niet. Dus de mensen die in een andere stad of dorp wonen, kunnen die illusie in stand houden: bij ons in de buurt gebeurt zoiets niet.

Totdat het jou overkomt of in je onmiddellijke omgeving gebeurt. Dan gaat die illusie er dus aan. Je kunt het vergelijken met de illusie van onkwetsbaarheid die veel mensen hebben als ze in hun auto stappen. Pas als ze zelf een ongeluk krijgen of getuige zijn van een ongeluk beseffen ze dat ze helemaal niet zo onkwetsbaar zijn.

Er is een naam voor wat je nu meemaakt, het heet een “acute stress-stoornis”. Daarmee wordt bedoeld dat iemand is blootgesteld aan een schokkende ervaring waarbij hij of zij is geconfronteerd met een gebeurtenis die een dreiging met de dood of de dood zelf inhield. De reactie daarbij is angst, hulpeloosheid of afschuw.

Mensen die dit meemaken hebben vaak een gevoel van verdoving of voelen helemaal niets, ze verkeren vaak in een “waas”. Daarbij wordt de schokkende gebeurtenis steeds herbeleefd bijvoorbeeld door terugkerende voorstellingen, gedachten, dromen, illusies, flashbacks etc.

Deze stoornis treedt op vrijwel direct na de schokkende gebeurtenis en duurt meestal enkele weken. Het is belangrijk om te weten dat dit een normale reactie is op een abnormale gebeurtenis!

Bij de meeste mensen slijt dit weer. Ze zijn op den duur ook weer in staat de illusie (gedeeltelijk) terug op te bouwen. Je kunt jezelf de vraag stellen: wat helpt mij op dit moment het beste om met deze schokkende gebeurtenis om te gaan?

Succes ermee!

Fredrike

  • Klinisch psycholoog Fredrike Bannink houdt zich, naast coaching en mediation, bezig met ‘posttraumatisch succes’. Wat kun je doen om na een trauma de draad weer op te pakken? Om er sterker uit te komen? Zij werkt daarbij vooral met hoop en optimisme.
  • Neem een kijkje op haar site www.frederikebannink.com

 

Meer lezen:

Bannink, F.P. (2009), Positieve psychologie in de praktijk, Amsterdam: Hogrefe

Bannink, F.P. (2007). Gelukkig zijn en geluk hebben. Zelf oplossingsgericht werken. Amsterdam: Harcourt, ISBN 978 90 265 1803 4

Bannink, F.P. (2006). Oplossingsgerichte vragen. Handboek oplossingsgerichte gespreksvoering. Amsterdam: Pearson, ISBN 978 90 265 1780 8

 

Verwerk uw verleden

Iets verschrikkelijks meegemaakt? Alles over natuurlijke herstelkracht, verdrongen pijn en veerkrachtige types.

Meer weten over dit thema? Bekijk Trauma
Deel dit artikel:
15 maart 2010 | Laatst gewijzigd op 17 augustus 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

‘Die beelden blijf ik voor me zien’

Militairen die zijn uitgezonden naar een oorlogsgebied, worden soms jaren later nog geteisterd door ...
Lees verder
Branded content

Creatiever en relaxter: dit doen bomen voor je brein

Wandelen in de natuur werkt niet alleen stressverlagend, bomen zouden ook nog eens ontstekingsremmen...
Lees verder
Artikel

Tegenpolen: zo houd je je relatie in balans

Tegenpolen kunnen elkaar goed aanvullen, maar ook stevig botsen. Zo houd je de relatie goed, ondanks...
Lees verder
Artikel

Tegenpolen: zo houd je je relatie in balans

Tegenpolen kunnen elkaar goed aanvullen, maar ook stevig botsen. Zo houd je de relatie goed, ondanks...
Lees verder
Artikel

‘Er is een vuur in me aangestoken’

Pas toen Hanne Matthys (44) haar schijnbaar perfecte leven overhoop had gegooid, kon ze haar jeugdtr...
Lees verder
Advies

Vroeger veel gepest, nu depressief

Geachte mevrouw Bannink, Van mijn 10de tot mijn 15de jaar ben ik gepest. Op mijn 12de had ik een inc...
Lees verder
Advies

Erkenning voor een slechte jeugd. Wat nu?

Beste heer van Emmerik, Afgelopen week heb ik de moed bijeen geschraapt om mijn ouders te confronte...
Lees verder
Advies

Sinds mijn beroving voel ik me minder veilig

Beste meneer Nebbeling, Een aantal jaar geleden betrapte ik in de metro twee jongens die bezig waren...
Lees verder
Advies

Sinds EMDR reageer ik heftiger

Ik heb EMDR-therapie gevolgd. Eerst bij een eerstelijnspsychologe met wat minder ervaring met EMDR e...
Lees verder
Artikel

‘Eindelijk hoef ik geen pokerface meer op te zetten’

Dit gebeurt er als je eerlijk vertelt op je werk dat je PTSS hebt, anorexia, of regelmatig een depre...
Lees verder
5593