‘Mijn bloemen werden van zijn graf weggehaald’

De grote liefde van Ester Lancee (41) schoot zichzelf door het hoofd.

‘Met mijn wang heb ik op de gesloten kist gelegen, om zo dicht mogelijk bij hem te zijn. Omdat ik hem nooit opgebaard heb gezien, denk ik nog vaak dat zijn auto komt aanrijden en hij zo de deur zal openen en de trap op komt rennen.

Nog nooit had ik zo’n klik met iemand gehad als met hem. We kregen contact tijdens het sporten. Ons eerste telefoongesprek duurde drie uur. Zijn relatie zat niet meer goed, maar hij dankte veel positiefs aan haar en hij wilde haar geen verdriet doen. Eerst wilde hij alles rond de scheiding goed regelen, het huis opknappen en verkopen. Daarna zou hij haar over mijn bestaan vertellen. Een paar dagen voordat de scheiding zou worden bekrachtigd, we kenden elkaar ruim een halfjaar, schoot hij zich door het hoofd. Hij had in zijn leven veel narigheid meegemaakt.

Alles wat ik wilde was bij hem zijn, maar het was onmogelijk hem te zien. Ons bed lag erbij alsof hij er net nog in had gelegen. Toen ik het uiteindelijk toch eens moest wassen, heb ik jankend zijn haren van het kussen geplukt. Ik zocht uit alle macht naar iets tastbaars, een bewijs van ons samenzijn. Als gewone weduwe regel je de begrafenis, zoek je een rouwkaart uit en een kist. Op die manier neem je afscheid en verwerk je het. Ik kon pas na afloop naar de condoleance. Het rouwcentrum stond vol met lege kopjes en resten cake. De kist was al gesloten. Op zijn begrafenis was ik niet welkom en mijn bloemen werden verwijderd van zijn graf.

De dood is beladen, zelfmoord al helemaal, en dan werd onze liefde ook nog eens ontkend. We hebben zoveel samen gedeeld, maar het mag er niet zijn. Dat maakt het onmogelijk om het te verwerken. Naast het verdriet en de pijn van de dood van mijn vriend, de afschuwelijke realiteit rondom zelfmoord, had ik geen rechten en moest ik opboksen tegen de vooroordelen over een relatie met een getrouwde man.

Bij zijn graf heb ik een halfjaar na zijn overlijden zijn moeder ontmoet. Met tranen in de ogen reikte ze me haar hand en nam me mee naar huis. We hebben tot diep in de nacht gepraat. Die erkenning van onze liefde heeft het pad van verwerking geopend: ik bestond weer.’

Log in om verder te lezen.