Overlevers: ‘De nacht dat hij stierf, verloor ik mijn dromen’

Hoe ga je verder als niets ooit nog hetzelfde zal zijn? Monique Smeets (45) verloor vier jaar geleden volkomen onverwacht haar man.

Rob en ik waren acht jaar samen. Ik heb me nog nooit zo verbonden gevoeld met iemand als met hem. We waren echt bezig met bouwen aan de toekomst: we hadden een huis gekocht dat net was opgeleverd, er hoefde alleen nog een keuken in. Daar zouden we samen verder leven en met een beetje geluk een baby krijgen.

Op zondag fietste Rob altijd met een groep vrienden. Die zondag kreeg hij onderweg plotseling last van zijn hart. Het bleek een hartinfarct. Hij werd met spoed opgenomen om te worden gedotterd. Dat klinkt heftig, maar volgens de artsen was er geen reden om aan te nemen dat het nog een keer zou misgaan. Na een paar dagen werd hij uit het ziekenhuis ontslagen en hij was hartstikke blij om weer thuis te zijn.
Zaterdag zouden we naar het nieuwe huis gaan om te klussen. Vrijdagavond aten we nog gezellig samen en keken we televisie. We gingen vroeg naar bed omdat we de volgende ochtend bijtijds op wilden. Rob sliep onrustig, hij lag flink te woelen en te draaien. Om toch nog wat te kunnen slapen, ging ik in de logeerkamer liggen. Dat deed ik wel vaker, zonder dat ik

daar een vervelend gevoel bij had of zo.

De volgende ochtend werd ik wakker omdat het zo stil was in huis. Echt doodstil. Rob stond meestal eerder op dan ik, maar ik hoorde niet het gebruikelijke gestommel. Toen ik de deur van de slaapkamer opendeed, zag ik het al. Alsof hij sliep – maar dan met zijn ogen open. De mensen van de ambulance hebben het nog geprobeerd met een defibrillator, maar de conclusie van de arts was duidelijk: uw man leeft niet meer. Uit de obductie bleek later dat hij last had gehad van hartritmestoornissen. Hij was 46 en leefde gezond, maar de kwaliteit van zijn hart bleek niet goed.

De eerste dagen was ik veel te druk om het gemis te voelen. Ik had constant mensen over de vloer, elke nacht bleef wel iemand slapen. Ik was vooral bezig met anderen, en met dingen regelen. Voor de begrafenis deed ik zijn trouwpak aan. Rob was van Italiaanse afkomst, hij hield van mooie pakken. Het gaf me veel troost om alles met aandacht te doen. Ik vond het vooral raar dat ik het niet met hem kon delen. Natuurlijk heb ik ook gehuild, flink gehuild. Vooral toen ik hem moest achterlaten in het crematorium. Dat vond ik echt hartverscheurend.

Ik had veel steun van vriendinnen, allemaal deden ze het op hun eigen manier. Eén vriendin hielp me met het ordenen van de financiën. Een ander was er gewoon, om naast me te staan en samen stil te zijn. Ik merkte dat mensen die iets verder van me af staan soms net de verkeerde dingen zeggen. Dan krijg je van dat spirituele geleuter: “Zoiets gebeurt niet voor niets.” Ik heb mijn man verloren, niet mijn verstand!

Nog heel lang werd ik elke ochtend met een schok wakker. Alsof ik me steeds opnieuw realiseerde dat Rob dood was. Er hing een soort mist om me heen. Ik moest het dag voor dag doen, met kleine stapjes. Koffiezetten, even terug naar bed, crackertje eten… Alles in stukjes knippen. Ik vond het moeilijk om mijn leven op te pakken; mijn toekomstdromen waren verdwenen in de nacht dat hij overleed.
Een half jaar na Robs dood ben ik voor het eerst weer naar Italië gegaan. Dat was heel verdrietig. Alles voelde anders. Bij zijn familie, zijn vrienden was ik ineens mijn plek kwijt. Zonder Rob hoorde ik er niet echt meer bij. Dat sneed me dwars door de ziel. Ik snapte er niks van. Met een vriendin ben ik daarna twee maanden gaan reizen door Zuid-Amerika. Het was heerlijk om even ver weg te zijn, in een land waar niemand iets van je weet. Andere werelden, andere indrukken. Even verlof, even ben je niet die weduwe. Maar de mist om me heen was nog steeds niet helemaal verdwenen.

Ik wilde Italie¨ graag die bijzondere plek teruggeven in mijn leven. Het cadeautje van Rob. Eind 2013 ging ik naar een taalschool. Ik zat drie maanden in een klooster in Venetië waar niemand me kende. Een kamertje van drie bij drie, een gemeenschappelijke keuken, wifi… Dat was alles wat ik nodig had. Voor het eerst vond ik woorden om te vertellen wat Robs dood voor mij betekende. Elke week publiceerde ik een blog, als een soort digitale ansichtkaart. Het schrijven hielp me om alles te helder krijgen. Waar ging en gaat het om in mijn leven? Waar wil ik mee verder, wat vind ik leuk en wat past niet meer? Doordat ik stilstond bij de dingen die er voor mij toe doen, kon ik ook weer genieten. In Venetië voelde ik pas dat ik echt verder wilde.

De dood van Rob heeft mijn leven compleet veranderd, als een tsunami die alles heeft meegenomen behalve mij. Mensen die je liefhebben, geven je bestaan betekenis. Maar wat doe je als zo iemand wegvalt? Bij Robs overlijden heb ik me eigenlijk meteen neergelegd – zeker toen ik hoorde hoe hij eraan toe zou zijn als hij niet was gestorven: een gekooid vogeltje. Verder is mijn leven nu minder vastomlijnd dan voor zijn dood. Ik heb geen grote toekomstdromen meer. Dat ik er ben, is genoeg. Het besef dat het pats-boem over kan zijn helpt me bij het nemen van beslissingen. Als ik iets wil, doe ik het gewoon. Proberen, onderzoeken, reizen. Ik probeer er iets van te maken, elke dag opnieuw.

Rob is niet weg. Ik praat regelmatig met hem over hoe het met me gaat en wat ik meemaak. Hij maakt me nog steeds aan het lachen. Maar ik slaap niet meer in zijn T-shirts en ik trek ook niet meer zijn sokken aan. Aan ons oude huis zaten te veel herinneringen en ik heb eindelijk de stap gezet om iets anders te kopen en te verhuizen. Wat overheerst nu, is dankbaarheid voor de jaren die we samen hebben gehad. Soms ga ik even zitten op de stoel waarop hij altijd zat. Met een glimlach.’

auteur

Jeroen Kleijne

» profiel van Jeroen Kleijne

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

‘Op papier heb ik alles maar qua gevoel ervaar ik geen...

'Hoewel ik mijn best doe om mijn leven fijn te maken en positief probeer te denken, blijf ik een chr...
Lees verder
Advies

‘Op papier heb ik alles maar qua gevoel ervaar ik geen...

'Hoewel ik mijn best doe om mijn leven fijn te maken en positief probeer te denken, blijf ik een chr...
Lees verder
Branded content

Echt ontspannen op vakantie

Weten we nog wel wat ervoor nodig is om goed uitgerust thuis te komen van vakantie? Auteur Peggy van...
Lees verder
Branded content

Echt ontspannen op vakantie

Weten we nog wel wat ervoor nodig is om goed uitgerust thuis te komen van vakantie? Auteur Peggy van...
Lees verder
Artikel

5 mensen over hun aseksualiteit – ‘Seks? Nee, bedank...

Mensen met een aseksuele geaardheid moeten dat vaak uitleggen. Want dat je geen erotische en misschi...
Lees verder
Artikel

5 mensen over hun aseksualiteit – ‘Seks? Nee, bedank...

Mensen met een aseksuele geaardheid moeten dat vaak uitleggen. Want dat je geen erotische en misschi...
Lees verder
Interview

Isa Hoes: ‘Als het zwaar is, probeer ik licht te zijn’

Acht jaar is actrice en schrijfster Isa Hoes (50) nu alleen met haar kinderen, en ook daarvoor was h...
Lees verder
Artikel

Verdriet mag nog steeds niet

Hoe ga je verder als niets ooit nog hetzelfde zal zijn? Monique Smeets (45) verloor vier jaar gelede...
Lees verder
Artikel

Niets te verliezen

Danja Raven had alles – tot haar vriend verongelukte. Wat overbleef was een half leven, zonder hem...
Lees verder
Advies

Mijn moeder is al twee jaar woedend

Beste Arnold, Bijna twee jaar geleden is mijn moeder haar man en haar jongste dochter (mijn zusje) a...
Lees verder
Artikel

Een zeer persoonlijk rouwproces

Hoe mensen rouwen om het verlies van een dierbare, kan erg verschillen. Stijn wendt zich in zijn ont...
Lees verder
Advies

Nog steeds kwaad op mijn overleden moeder

Hoe ga je verder als niets ooit nog hetzelfde zal zijn? Monique Smeets (45) verloor vier jaar gelede...
Lees verder