Jan Siebelink

Wie ben je?

‘Ik heb monomane trekken, kan helemaal gericht zijn op één ding. Alles wordt daaraan ondergeschikt gemaakt. Dat heb ik van mijn vader, het is een soort autisme: niet helemaal bereikbaar zijn voor de mensen om je heen. Anderen krijgen soms niet de volle aandacht als ze met een probleem zitten. Toegegeven, hierin schiet ik tekort.

Ook al ben ik met iets anders bezig, mijn hoofd is zonder ophouden bij het volgende boek dat ik aan het schrijven ben. Dag en nacht. Zelfs als ik met een dame aan het flirten ben.

Een roman schrijven kost buitengewoon veel energie. Ik werk door tot drie uur ’s nachts, om dan ’s morgens om zes uur, half zeven weer op te staan. Bij een roman luistert het allemaal heel nauw. Je moet overgeconcentreerd zijn maar toch ook ontspannen. Je moet al die losse onderdelen bij elkaar weten te houden, alle lijntjes die je uitzet moeten met elkaar te maken hebben én ergens op uitlopen. Het verhaal moet zínvol zijn, niet domweg een beetje spannend. Het gaat om heel subtiele gevoelens. Daarom is de roman ook de mooiste kunstvorm: de enige manier waarop je de complexiteit van de

Log in om verder te lezen.