Wie ben je?

‘Iemand die zich regelmatig terugtrekt, die dat nodig heeft om in balans te blijven. Schrijven heeft voor mij hetzelfde effect. Mensen denken daardoor dat ik eenzaam ben, maar het omgekeerde is het geval: ik lééf juist via het schrijven. Als ik niet meer zou kunnen schrijven, houdt alles op. Schrijven gebeurt vanuit mijn buik: ik ga zitten, laat mijn gevoel spreken, en er komt vanzelf iets. Het is vaak een verrassing wat er op papier komt. Ik denk er van tevoren nooit over na, er komt vanzelf samenhang in al die losse stukken.

Toen ik zeven jaar was, kreeg ik zo’n ouderwetse Olympia-typemachine waar ik al snel niet meer achter vandaan te slaan was. Zodra ik uit school kwam, kroop ik achter dat apparaat. Er kwam dan van alles in me op. Schreef ik over een grijze man die in een kantoor werkte waar alles grijs was, behalve één schilderij aan de muur met een groen heuvellandschap. Daar wilde die man liever zijn. Tegen etenstijd moesten mijn ouders me vaak achter mijn bureau wegslepen. Tot diep in de nacht zat ik als een bezetene op de toetsen van die typemachine te rammen. Mijn vader stak

Log in om verder te lezen.