Ze oogt verzorgd. De haren vlot gekapt, een subtiele kleurspoeling. Ze praat ingetogen – maar wappert daarbij veel met haar handen, vooral ter hoogte van haar mond. Lachen doet ze nauwelijks. Het lijkt wel of ze haar lippen om haar tanden krult zodra ze die van elkaar haalt.

We kijken naar een video-opname van een intakegesprek tussen een 63-jarige vrouw die bang is voor de tandarts, en een tandarts die zich specialiseert in het behandelen van zulke patiënten. Sinds 2001 kent Nederland daarvoor een speciale opleiding, verzorgd door de Stichting Bijzondere Tandheelkunde (sbt) en het Academisch Centrum Tandheelkunde in ­Amsterdam. Behalve het opleidingscentrum heeft de stichting zelf ook een afdeling Angstbegeleiding – en daarmee is dit meteen het grootste behandelcentrum voor ‘tandartsangstigen’ in ons land. Jaarlijks kunnen er 350 mensen terecht.

Toch is zelfs hier de wachtlijst lang. Niet verbazingwekkend als je weet dat veertig procent van de ­Nederlanders bang is voor de tandarts, van wie de helft zéér bang. Naar schatting zeven procent van de bevolking is om die reden al jaren niet op controle geweest.

De vrouw op de video is een van die zorgmijders. Al tien jaar heeft ze niet in haar mond laten kijken. Terwijl daar alle reden

Log in om verder te lezen.