De vraag

Waarom ben ik zo’n pleaser?

Beste mevrouw van Genderen,
Ik krimp in elkaar als iemand zijn stem verheft tegen mij. Ik ben tegen het bange aan – zelfs voor mijn echtgenoot, voor wie ik echt niet bang hoef te zijn! Ook wil ik iedereen om me heen blij maken.

Bij anderen ben ik altijd opgewekt en vrolijk; ik wil anderen niet met mijn sores belasten. Ik zeg altijd ‘sorry’ als ik hoest of een boertje laat en zeg ‘dankjewel’ bij bijna alles. Tevens komt mijn gezichtsuitdrukking, naar mijn idee al mijn hele leven, 85% van de tijd niet overeen met mijn innerlijke gevoel. Dat wordt mij kwalijk genomen door mijn zus, ze laat het mij echter niet uitleggen.

Onze band is de laatste jaren naar een nulpunt gedaald. Wat ik ook doe om een handreiking te doen, ik doe het nooit goed in haar ogen, terwijl ik haar juist zo mis (ik heb verder geen andere broers of zussen). Ik wil niet dat iemand last heeft van mijn bijvoorbeeld ‘niet blij zijn’.

Het gevolg is dat ik altijd op mijn tenen loop en zo graag mezelf wil kunnen/mogen zijn. Ik ben net 48 jaar en buiten een cursus persoonlijkheidsontwikkeling denk ik erover om naar een sessie van ‘Familieopstelling’ te gaan. Elk advies is welkom!

Alles wat hierboven staat heeft naar mijn gevoel met ‘iets’ van mijn kindertijd/jeugd te maken. Alvast bedankt voor het advies.

Vriendelijke groet,
Nanet

Het advies

Beste Nanet,
Als je je altijd aanpast aan anderen en daarom doet alsof je blij en onbezorgd bent, terwijl dat niet zo is, dan heb je een sterke onderwerpingsmodus.

Uit je verhaal kan ik niet opmaken waar dat door komt en jij weet het misschien zelf ook niet zo goed. Ik kan een paar mogelijkheden noemen, maar ik weet niet of die op jou van toepassing zijn.

Het kan zijn dat een van je ouders zich ook altijd onderwierp aan de wensen van anderen en je daarmee leerde dat dat de beste manier was om te overleven in moeilijke omstandigheden. Het kan ook zijn dat je vroeger veel kritiek of zelfs straf kreeg als jij deed wat je zelf wilde of een fout maakte. Je ervaart jouw zus in ieder geval als afwijzend en kritisch en dat heeft zij misschien ook via een van je ouders geleerd.

Het lijkt mij in ieder geval wel zinvol dat je dat samen met een vertrouwd persoon of een (schema)therapeut uitzoekt. Ik wens je toe dat je leert je veel minder aan te passen en niet meer op je tenen te lopen, want daar word je uiteindelijk moe en ongelukkig van.

Vriendelijke groet,
Hannie van Genderen

Meer weten over dit thema? Bekijk Persoonlijkheid
Deel dit artikel:
3 december 2012 | Laatst gewijzigd op 27 mei 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Gelukkige jeugd, toch kindmodi

Beste mevrouw van Genderen, Ik vond het artikel heel verhelderend, maar heb zelf zeer weinig herinne...
Lees verder
Advies

Gelukkige jeugd, toch kindmodi

Beste mevrouw van Genderen, Ik vond het artikel heel verhelderend, maar heb zelf zeer weinig herinne...
Lees verder
Branded content

Zo ontspan je nog beter in de trein

Terwijl we voor ons gevoel maar een beetje zitten te lummelen in de trein, gebeuren er allerlei nutt...
Lees verder
Branded content

Zo ontspan je nog beter in de trein

Terwijl we voor ons gevoel maar een beetje zitten te lummelen in de trein, gebeuren er allerlei nutt...
Lees verder
Column

Column Inge Schilperoord: Wachten

Het was elke keer weer een wonderlijk gezicht als ik ’s ochtends het Pieter Baan Centrum binnensta...
Lees verder
Column

Column Inge Schilperoord: Wachten

Het was elke keer weer een wonderlijk gezicht als ik ’s ochtends het Pieter Baan Centrum binnensta...
Lees verder
Advies

Waarom is er zoveel strijd tussen mijn tienerzoons?

Dag mevrouw van Geldorp, Mijn oudste zoon van 14 let de hele dag op zijn jongere broer (12) – zoda...
Lees verder
Advies

‘Mijn broers zien me nog steeds als dat kleine zusje&#...

Ik ben vierendertig en de jongste uit een gezin van vier kinderen. Ik was het enige meisje. Mijn bro...
Lees verder
Advies

Ik wil het contact graag herstellen

Beste Jolet, Sinds onze ouders vijftien en twintig jaar geleden overleden, hebben mijn twee broers, ...
Lees verder
Artikel

Lief zijn voor je zusje!

Niet stelen, niet liegen en respect hebben voor anderen: we hopen allemaal dat onze kinderen zullen ...
Lees verder
Recensie

Een stille oorlog

Wales, april 1982. Journaliste Marjorie Wallace brengt voor de Sunday Times verslag uit van een merk...
Lees verder
Artikel

Lieve rivalen

Als kind heb je samen gelachen, gehuild en gevochten. Je kent ­elkaar als geen ander, en weet elkaa...
Lees verder
3145