De vraag

Na een half jaar rouw alleen met mijn verdriet

Sinds de onverwachte dood van mijn man, nu een half jaar geleden, zoek ik mijn eigen weg in mijn rouw. Ik ga er doorheen op mijn eigen manier. Wat het moeilijk voor mij maakt is de omgang met de buitenwereld.

Ik vind het vooral zwaar omdat er nu blijkbaar een tijd aangebroken is waarop men niets meer laat horen. Geen telefoontjes meer, geen bezoeken, er wordt verwacht dat ik zelf initiatief neem.

Mijn leven is veranderd, de zorg voor mijn kinderen en alles wat daarbij komt kijken, mijn werk (wat ik met veel plezier doe) en het verdriet, maken dat er weinig energie over is voor die initiatieven. Waarom wordt er niet gewoon gevraagd waar ik behoefte aan heb en op welke manier kan ik dit het beste aan familie en vrienden duidelijk maken?

 

 

Het advies

Jij herkent dat jij op je eigen manier door het rouwlandschap gaat. En nu ben je in onherbergzaam gebied terecht gekomen waar niemand je meer gezelschap houdt. Mensen kennen de kaart van dat gebied niet en dat maakt het onveilig. Dus je moet ze een beetje helpen met kaartlezen. Maar het is van belang hoe je dat doet. Anders kan het ook lijken alsof je zegt: ‘Jullie doen het niet goed’.

Het beste is om te zeggen waar je behoefte aan hebt. Bedenk dat andere mensen het ook fijn vinden om aanwijzingen te krijgen, ze weten het gewoon niet. Het boek van Karin Kuijper Je mag me altijd bellen geeft daar ook veel voorbeelden van en kan ook werken als ‘aha, heeft iemand dat nodig?’

Ja, inderdaad, je moet in deze zelf vaak het initiatief nemen. Maar als je het doet, levert het ook veel op. Zeg niet: ‘Wat jij zou moeten doen’, maar: ‘Wat ik fijn zou vinden, is …’ Of: ‘Mag ik jou iets vragen voor me te doen?’ Steun vragen en hulp aanvaarden is ook een kunst. En misschien ervaar je het niet zo, maar het is voor mensen ook een cadeautje als je het zo aanpakt. Heel veel mensen willen juist graag iets doen, ook op langere termijn. Ze hebben alleen richtlijnen of handvatten nodig. Van jou.

Ik merk dat je geneigd bent een beetje in de slachtofferrol te gaan terwijl je waarschijnlijk een heel krachtige vrouw bent. Die slachtofferrol kost juist veel (negatieve) energie terwijl je eigen kracht oppakken en duidelijk zijn in wat je nodig hebt positieve energie oplevert. Ik hoop dat het je gaat lukken.

Vriendelijke groet,
Riet Fiddelaers-Jaspers

 

Meer weten over dit thema? Bekijk Rouwverwerking
Coachfinder

Vind een betrouwbare coach via Coachfinder

Coaching is een belangrijke stap in zelfontwikkeling. Maar de juiste coach vinden blijkt nog niet zo eenvoudig. Coachfinder helpt je in je zoektocht naar een coach die bij je past.

Vind je ideale coach
Deel dit artikel:
23 februari 2009 | Laatst gewijzigd op 23 april 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Verhaal

Rouwexpert Manu Keirse: ‘Rouw gaat over liefde’

Was hij minister van Onderwijs, dan zou hij de dood op het lesprogramma zetten – al vanaf de kleut...
Lees verder
Branded content

Creatiever en relaxter: dit doen bomen voor je brein

Wandelen in de natuur werkt niet alleen stressverlagend, bomen zouden ook nog eens ontstekingsremmen...
Lees verder
Advies

Ik voel me een buitenbeentje

Op mijn werk hoor ik er niet echt bij. Ik kan ik niet goed deelnemen aan gesprekken doordat ik altij...
Lees verder
Advies

Ik voel me een buitenbeentje

Op mijn werk hoor ik er niet echt bij. Ik kan ik niet goed deelnemen aan gesprekken doordat ik altij...
Lees verder
Artikel

Zo zeg je wat je dwarszit

Die gillende buurkinderen zijn om gek van te worden. Zit hij weer op zijn telefoon. Een compliment v...
Lees verder
Kort

Onbespiede peuter speelt lief

Om peuters leuk met elkaar te laten spelen, moet je er als volwassene niet te dicht op zitten. Dat o...
Lees verder
Advies

Mijzelf wegcijferen en verontschuldigen, hoe verander ik dat...

Beste Ursela, Hoe kan ik wat beter voor mezelf zorgen zonder dat ik me schuldig voel aan mijn omgevi...
Lees verder
Artikel

Zo belangrijk is het om een overledene te herdenken

Hoe geef je vorm aan pijn en rouw als je iemand bent verloren? Een herdenkingsritueel kan helend zij...
Lees verder
Advies

Uit angst voor leegte plan ik mijn dagen te vol

Beste Caroline en Odette, Ik ben sinds twee jaar weduwe en al 42 jaar werkzaam in het onderwijs. De ...
Lees verder
Interview

Connie Palmen: ‘Ik zou wat minder angstig willen zijn’

‘Sinds Ischa en mijn vader dood zijn, ben ik banger geworden. Ik weet: ooit gaat de dood weer een ...
Lees verder
6603