De vraag

Na een half jaar rouw alleen met mijn verdriet

Hallo Riet,
Met veel herkenning heb ik het artikel in Psychologie Magazine gelezen. Herkenning omdat ik sinds de onverwachte dood van mijn man, nu een half jaar geleden, mijn eigen weg zoek in mijn rouw. Ik ga er doorheen op mijn eigen manier. Wat het moeilijk voor mij maakt is de omgang met de buitenwereld.

Ik vind het vooral zwaar omdat er nu blijkbaar een tijd aangebroken is waarop men niets meer laat horen. Geen telefoontjes meer, geen bezoeken, er wordt verwacht dat ik zelf initiatief neem.

Mijn leven is veranderd, de zorg voor mijn kinderen en alles wat daarbij komt kijken, mijn werk (wat ik met veel plezier doe) en het verdriet, maken dat er weinig energie over is voor die initiatieven. Waarom wordt er niet gewoon gevraagd waar ik behoefte aan heb en op welke manier kan ik dit het beste aan familie en vrienden duidelijk maken?

Ik voel er nu veel voor om het artikel te kopiëren en het aan iedereen uit te delen ;-)

Groeten van Chagall

Het advies

Expert

Riet Fiddelaers-Jaspers

Dag Chagall,
Jij herkent dat jij op je eigen manier door het rouwlandschap gaat. En nu ben je in onherbergzaam gebied terecht gekomen waar niemand je meer gezelschap houdt. Mensen kennen de kaart van dat gebied niet en dat maakt het onveilig. Dus je moet ze een beetje helpen met kaartlezen. Daarvoor kun je het artikel geven maar het is van belang hoe je dat doet. Anders kan het ook lijken alsof je zegt: ‘Jullie doen het niet goed’.

Het beste is om te zeggen waar je behoefte aan hebt. Bedenk dat andere mensen het ook fijn vinden om aanwijzingen te krijgen, ze weten het gewoon niet. Het boek van Karin Kuijper Je mag me altijd bellen geeft daar ook veel voorbeelden van en kan ook werken als ‘aha, heeft iemand dat nodig?’

Ja, inderdaad, je moet in deze zelf vaak het initiatief nemen. Maar als je het doet, levert het ook veel op. Zeg niet: ‘Wat jij zou moeten doen’, maar: ‘Wat ik fijn zou vinden, is ...’ Of: ‘Mag ik jou iets vragen voor me te doen?’ Steun vragen en hulp aanvaarden is ook een kunst. En misschien ervaar je het niet zo, maar het is voor mensen ook een cadeautje als je het zo aanpakt. Heel veel mensen willen juist graag iets doen, ook op langere termijn. Ze hebben alleen richtlijnen of handvatten nodig. Van jou.

Ik merk dat je geneigd bent een beetje in de slachtofferrol te gaan terwijl je waarschijnlijk een heel krachtige vrouw bent. Die slachtofferrol kost juist veel (negatieve) energie terwijl je eigen kracht oppakken en duidelijk zijn in wat je nodig hebt positieve energie oplevert. Ik hoop dat het je gaat lukken.

Vriendelijke groet,
Riet Fiddelaers-Jaspers


Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Mag ik mijn vriend vragen om de trouwring van zijn overleden vrouw af te doen?

Lees verder
Artikel

Hoe krijg je een kind gemotiveerd?

Je zet alles op alles om samen met je dochter op tijd te zijn voor haar tennisles. Waarom is ze nou ...

Lees verder
Advies

Mijn zoon (4) mist overleden vader

Lees verder
Advies

Ik rouw en wil nog niet onder de mensen komen

Lees verder
Artikel

Laat de doden niet los

Lees verder
Advies

Mijn moeder claimt me zo

Lees verder
Artikel

Eenzaam rouwen

Lees verder
Kort

Vluchten in je werk is zo gek nog niet

Lees verder