De vraag

Na een half jaar rouw alleen met mijn verdriet

Sinds de onverwachte dood van mijn man, nu een half jaar geleden, zoek ik mijn eigen weg in mijn rouw. Ik ga er doorheen op mijn eigen manier. Wat het moeilijk voor mij maakt is de omgang met de buitenwereld.

Ik vind het vooral zwaar omdat er nu blijkbaar een tijd aangebroken is waarop men niets meer laat horen. Geen telefoontjes meer, geen bezoeken, er wordt verwacht dat ik zelf initiatief neem.

Mijn leven is veranderd, de zorg voor mijn kinderen en alles wat daarbij komt kijken, mijn werk (wat ik met veel plezier doe) en het verdriet, maken dat er weinig energie over is voor die initiatieven. Waarom wordt er niet gewoon gevraagd waar ik behoefte aan heb en op welke manier kan ik dit het beste aan familie en vrienden duidelijk maken?

 

 

Het advies

Jij herkent dat jij op je eigen manier door het rouwlandschap gaat. En nu ben je in onherbergzaam gebied terecht gekomen waar niemand je meer gezelschap houdt. Mensen kennen de kaart van dat gebied niet en dat maakt het onveilig. Dus je moet ze een beetje helpen met kaartlezen. Maar het is van belang hoe je dat doet. Anders kan het ook lijken alsof je zegt: ‘Jullie doen het niet goed’.

Het beste is om te zeggen waar je behoefte aan hebt. Bedenk dat andere mensen het ook fijn vinden om aanwijzingen te krijgen, ze weten het gewoon niet. Het boek van Karin Kuijper Je mag me altijd bellen geeft daar ook veel voorbeelden van en kan ook werken als ‘aha, heeft iemand dat nodig?’

Ja, inderdaad, je moet in deze zelf vaak het initiatief nemen. Maar als je het doet, levert het ook veel op. Zeg niet: ‘Wat jij zou moeten doen’, maar: ‘Wat ik fijn zou vinden, is …’ Of: ‘Mag ik jou iets vragen voor me te doen?’ Steun vragen en hulp aanvaarden is ook een kunst. En misschien ervaar je het niet zo, maar het is voor mensen ook een cadeautje als je het zo aanpakt. Heel veel mensen willen juist graag iets doen, ook op langere termijn. Ze hebben alleen richtlijnen of handvatten nodig. Van jou.

Ik merk dat je geneigd bent een beetje in de slachtofferrol te gaan terwijl je waarschijnlijk een heel krachtige vrouw bent. Die slachtofferrol kost juist veel (negatieve) energie terwijl je eigen kracht oppakken en duidelijk zijn in wat je nodig hebt positieve energie oplevert. Ik hoop dat het je gaat lukken.

Vriendelijke groet,
Riet Fiddelaers-Jaspers

 

Meer weten over dit thema? Bekijk Rouwverwerking
Deel dit artikel:
23 februari 2009 | Laatst gewijzigd op 23 april 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

De gevaren van toxic positivity

Als het even minder gaat, vliegt de peptalk je om de oren. Toxic positivity wordt dat ook wel genoem...
Lees verder
Branded content

Waarom wandelen je dichter bij elkaar brengt

Wandelen helpt tegen depressieve gevoelens. En samen wandelen is als ‘sociale lijm’: je voelt me...
Lees verder
Artikel

Hoe plannen je blij maakt

Zijn technieken voor timemanagement effectief?
Lees verder
Artikel

Hoe plannen je blij maakt

Zijn technieken voor timemanagement effectief?
Lees verder
Advies

Mijn dochter benut haar kansen niet

Hoe kan ik mijn dochter begeleiden en haar tegelijkertijd loslaten?
Lees verder
Artikel

Lastige types herkennen (en aanpakken) met de Roos van Leary

Je kunt je wild ergeren aan die zeurende vriendin, bazige moeder of botte baas. Maar je kunt ook een...
Lees verder
Advies

Ik word woedend als mijn vrouw cynisch kijkt

In discussies kijkt mijn partner ongelooflijk laconiek en cynisch. Wellicht is dit niet zo bedoeld, ...
Lees verder
Advies

Ik kan mijn gevoelens niet met mijn man delen

Beste Annette, Wat kan je doen of denken om schroom te overwinnen om kwetsbare gevoelens of gedachte...
Lees verder
Artikel

Hoe krijg ik die hond nou mee?

Bij de cursus persoonlijke ontwikkeling doen we oefeningen met een hond, om op die manier inzicht te...
Lees verder
Column

Wie zwijgt, stemt toe

Als je geen partij wilt kiezen, dan hou je je mond. Je bemoeit je er niet mee. Ik heb slecht nieuws:...
Lees verder
6603