De vraag

Mijn zoon is in de kerstnacht omgekomen

Arnold,
Mijn zoon is in de kerstnacht omgekomen bij een auto-ongeluk. Drank in het spel. Mijn zoon was bijrijder en zat ook nog in de gordels. Mijn pijn is dus pas drie weken oud en voelt als nooit te genezen. Hij was 26 jaar oud en heeft zich laten uitdagen door een bestuurder die meldde dat hij zo stoer reed dat niemand bij hem in de auto durfde te stappen. Mijn zoon heeft niet doorgehad dat deze bestuurder flink gedronken had.

Ik probeer volop de zingeving te vinden voor deze gebeurtenis. Het was zijn tijd… Zijn opdracht hier op aarde was volbracht…. Iedere jonge knul zou zich zo laten uitdagen… Wat heeft hij allemaal al niet voor risico’s genomen die goed afgelopen zijn… Leven is een risico etc.

Waar ik niet uitkom is dat wij na zijn overlijden ontdekten dat hij voor zijn vriendenkring en twee werkgevers volop sociaal is geweest. Uiteraard melden zij ook zijn onhebbelijkheden, maar vooral vooraan staat dat het een ongelooflijke vriend en medewerker was.

Mijn zoon ging op kamers toen hij ging studeren, 17 jaar oud, volop puber. Als ouders hebben wij onze best gedaan het contact te behouden door een paar keer per jaar een afspraak te maken voor een dag samen. De enkele keren per jaar die hij naar huis kwam, was hij voor ons als ouders en voor zijn zus nu niet direct de meest aardige, sociale etc. zoon en broer. Met verbijstering en verbazing hebben wij in de periode voor zijn begrafenis (31 december jongstleden) de verhalen van anderen aangehoord.

De vraag die mij blijft bezighouden is deze: wij hadden zo graag ook maar een tiende deel gekregen van alle warme aandacht die hij anderen gaf. Waarom hebben wij dit niet gekregen? Omdat wij als ouders altijd zeiden: ‘Wat je ook doet, wij houden van je! Onze liefde is ‘om niet’?’ Of omdat je (zoals onze kinderen zeggen) opgevoed wordt om je bij anderen goed te gedragen?
Groeten van Nenne

Het advies

Arnold van Emmerik

Trauma deskundige

Beste Nenne,
Om te beginnen, wat verschrikkelijk dat je dit moet meemaken. Men zegt wel dat er weinig dingen erger zijn dan het verliezen van een kind.

Ik kan me voorstellen dat je nu met deze, en mogelijk nog veel andere vragen zit. Ik denk dat de relatie tussen ouders en kinderen vaak complex is, allerlei kanten heeft, die bovendien ook nog kunnen veranderen in de tijd. Mensen laten in andere omgevingen ook vaak andere kanten van zichzelf zien. Ook zijn jongere mensen vaak meer op andere mensen gericht dan op hun ouders.

Ik vind het moeilijk om een antwoord te geven op je vraag, omdat ik niet goed kan beoordelen hoe jullie relatie werkelijk was. Helaas is het ook niet meer mogelijk om je zoon te vragen wat hij werkelijk voor je voelde. Mogelijk is dat meer dan hij liet zien.

Het is nog maar kort geleden, en ik denk dat de verwerking van dit verlies nog wel een tijd zal duren en allerlei ‘kleuren’ zal krijgen. Zingeving zoeken is daar misschien een van. Waarschijnlijk zullen er nog wel meer vragen bij je opkomen. Misschien ook kom je over de komende maanden heen tot allerlei, steeds andere conclusies.

Ik denk dat het belangrijk is om voor dat alles de tijd te nemen. Maak ook gebruik van de steun en hulp van je omgeving, zoveel en op de manier waarop je dat nodig hebt.

Ik wens je nogmaals veel sterkte.

Vriendelijke groeten,
Arnold van Emmerik

Plusabonnees konden vragen stellen over het onderwerp 'Verder na een crisis', aan trauma-expert Arnold van Emmerik. Arnold van Emmerik schreef samen met Ed Berretty het boek Leven met een trauma, Bohn Stafleu van Loghum

Meer weten over dit thema? Bekijk Rouwverwerking
Deel dit artikel:
25 april 2008 | Laatst gewijzigd op 16 september 2016

Dit vind je misschien ook interessant

Kort

Meer plaats voor verdriet met dit boek

Verlies en verdriet zijn onlosmakelijk verbonden met liefhebben. Toch heeft rouw in onze cultuur nau...
Lees verder
Branded content

Terug naar je eigen natuur

In plaats van blootsvoets over de steppe te rennen, wonen we in flats, zitten we achter een beeldsch...
Lees verder
Advies

Mijn kind ‘steelt’

Mijn zoon (5) neemt stiekem klein speelgoed mee van school en van vriendjes. Als ik hem daarmee conf...
Lees verder
Advies

Mijn kind ‘steelt’

Mijn zoon (5) neemt stiekem klein speelgoed mee van school en van vriendjes. Als ik hem daarmee conf...
Lees verder
Advies

Hoe laat ik mijn emoties vrij?

Beste Jolet, Ik heb last van een ‘emotionele blokkade’. Huilen kan ik wel, maar de trane...
Lees verder
Advies

Echt gelukkig word ik eigenlijk niet meer

Hallo Ursela, Afgelopen jaar heb ik twee miskramen gehad en sindsdien wil ik het liefst afstand doen...
Lees verder
Verhaal

De inzichten na een rouwretraite

Twee jaar lang stond ‘doorgaan’ centraal bij journalist Ditty Eimers. Durft ze de pijn om de doo...
Lees verder
Interview

Eén onbewaakt moment en het was gebeurd

Er zijn momenten waarop het leven in één klap tot stilstand komt. Dan wordt onze veerkracht tot he...
Lees verder
Artikel

Eenzaam rouwen: als mensen jouw verdriet niet begrijpen

Wie een partner, ouder of kind verliest, kan rekenen op steun en begrip. Maar zijn familie en vriend...
Lees verder
Artikel

Edith Eva Eger: ‘Ik besloot een leven te redden: het m...

Edith Eva Eger (90) was 16 toen ze werd gedeporteerd. Zij en haar zus overleefden alle selecties, hu...
Lees verder
7697