De vraag

Mijn zoon is in de kerstnacht omgekomen

Arnold,
Mijn zoon is in de kerstnacht omgekomen bij een auto-ongeluk. Drank in het spel. Mijn zoon was bijrijder en zat ook nog in de gordels. Mijn pijn is dus pas drie weken oud en voelt als nooit te genezen. Hij was 26 jaar oud en heeft zich laten uitdagen door een bestuurder die meldde dat hij zo stoer reed dat niemand bij hem in de auto durfde te stappen. Mijn zoon heeft niet doorgehad dat deze bestuurder flink gedronken had.

Ik probeer volop de zingeving te vinden voor deze gebeurtenis. Het was zijn tijd… Zijn opdracht hier op aarde was volbracht…. Iedere jonge knul zou zich zo laten uitdagen… Wat heeft hij allemaal al niet voor risico’s genomen die goed afgelopen zijn… Leven is een risico etc.

Waar ik niet uitkom is dat wij na zijn overlijden ontdekten dat hij voor zijn vriendenkring en twee werkgevers volop sociaal is geweest. Uiteraard melden zij ook zijn onhebbelijkheden, maar vooral vooraan staat dat het een ongelooflijke vriend en medewerker was.

Mijn zoon ging op kamers toen hij ging studeren, 17 jaar oud, volop puber. Als ouders hebben wij onze best gedaan het contact te behouden door een paar keer per jaar een afspraak te maken voor een dag samen. De enkele keren per jaar die hij naar huis kwam, was hij voor ons als ouders en voor zijn zus nu niet direct de meest aardige, sociale etc. zoon en broer. Met verbijstering en verbazing hebben wij in de periode voor zijn begrafenis (31 december jongstleden) de verhalen van anderen aangehoord.

De vraag die mij blijft bezighouden is deze: wij hadden zo graag ook maar een tiende deel gekregen van alle warme aandacht die hij anderen gaf. Waarom hebben wij dit niet gekregen? Omdat wij als ouders altijd zeiden: ‘Wat je ook doet, wij houden van je! Onze liefde is ‘om niet’?’ Of omdat je (zoals onze kinderen zeggen) opgevoed wordt om je bij anderen goed te gedragen?
Groeten van Nenne

Het advies

Arnold van Emmerik

Trauma deskundige

Beste Nenne,
Om te beginnen, wat verschrikkelijk dat je dit moet meemaken. Men zegt wel dat er weinig dingen erger zijn dan het verliezen van een kind.

Ik kan me voorstellen dat je nu met deze, en mogelijk nog veel andere vragen zit. Ik denk dat de relatie tussen ouders en kinderen vaak complex is, allerlei kanten heeft, die bovendien ook nog kunnen veranderen in de tijd. Mensen laten in andere omgevingen ook vaak andere kanten van zichzelf zien. Ook zijn jongere mensen vaak meer op andere mensen gericht dan op hun ouders.

Ik vind het moeilijk om een antwoord te geven op je vraag, omdat ik niet goed kan beoordelen hoe jullie relatie werkelijk was. Helaas is het ook niet meer mogelijk om je zoon te vragen wat hij werkelijk voor je voelde. Mogelijk is dat meer dan hij liet zien.

Het is nog maar kort geleden, en ik denk dat de verwerking van dit verlies nog wel een tijd zal duren en allerlei ‘kleuren’ zal krijgen. Zingeving zoeken is daar misschien een van. Waarschijnlijk zullen er nog wel meer vragen bij je opkomen. Misschien ook kom je over de komende maanden heen tot allerlei, steeds andere conclusies.

Ik denk dat het belangrijk is om voor dat alles de tijd te nemen. Maak ook gebruik van de steun en hulp van je omgeving, zoveel en op de manier waarop je dat nodig hebt.

Ik wens je nogmaals veel sterkte.

Vriendelijke groeten,
Arnold van Emmerik

Plusabonnees konden vragen stellen over het onderwerp 'Verder na een crisis', aan trauma-expert Arnold van Emmerik. Arnold van Emmerik schreef samen met Ed Berretty het boek Leven met een trauma, Bohn Stafleu van Loghum

Meer weten over dit thema? Bekijk Rouwverwerking
Kalmeer je lichaam, kalmeer je geest
Training

Kalmeer je lichaam, kalmeer je geest

  • Leer je omgaan met overprikkeling en overspoeling 
  • Ontwikkel je meer lichaamsbewustzijn
  • Creëer je meer balans met behulp van de polyvagaaltheorie
Bekijk de training
Nu maar
69,-
Deel dit artikel:
25 april 2008 | Laatst gewijzigd op 16 september 2016

Lees ook deze artikelen

Martin Seligman: ‘Kinderen verwerken hun trauma’s vaak makkelijker dan volwassenen’
Artikel

Martin Seligman: ‘Kinderen verwerken hun trauma’s vaak makkelijker dan volwassenen’

‘Een kind dat wordt misbruikt, mishandeld of verwaarloosd, een ouder verliest of een scheiding meemaakt, heeft daar later meesta...
Dit is waarom de natuur ons kalm maakt
Branded content

Dit is waarom de natuur ons kalm maakt

Voel je je onrustig? Ga de natuur in, dat is met stip de beste plek om te ontstressen. Daarom organiseerden we in het voorjaar sam...
Doe een dansje
Kort

Doe een dansje

Niet gemotiveerd om te werken? Doe een vrolijk dansje. Uit onderzoek aan het Duitse Max Planck-instituut blijkt dat proefpersonen ...
Doe een dansje
Kort

Doe een dansje

Niet gemotiveerd om te werken? Doe een vrolijk dansje. Uit onderzoek aan het Duitse Max Planck-instituut blijkt dat proefpersonen ...
Brieven: Loslaten
Column

Brieven: Loslaten

Schrijvers Annemarie Haverkamp en Brenda van Osch kregen allebei een gehandicapt kind. Annemaries zoon Job overleed toen hij 17 wa...
David Grossman: ‘Het besef van de dood maakt het leven intens’
Interview

David Grossman: ‘Het besef van de dood maakt het leven intens’

Het verdriet om zijn gesneuvelde zoon is er elke dag, nu al zes jaar lang. Toch is David Grossman niet opgehouden te schrijven. En...
Móét ik over hun moeder praten?
Advies

Móét ik over hun moeder praten?

Mijn vrouw en ik (75) zijn heel lang samen geweest. Dat was geen goed huwelijk, maar we bleven bij elkaar – deels uit luiheid, d...
Zij geeft ons de schuld van zijn zelfmoord
Advies

Zij geeft ons de schuld van zijn zelfmoord

Beste Jolet, Mijn jongste broer, 53 jaar oud met twee jonge dochters, heeft onlangs een einde gemaakt aan zijn leven. Dit afschuwe...
Laatste woorden: de meest indringende afscheidsbrieven
Artikel

Laatste woorden: de meest indringende afscheidsbrieven

Iedereen moet wel eens afscheid nemen – een geliefde laten gaan, een vriendschap verbreken, zijn ouders begraven. De meest indri...
Niet meer voor de rouw uit rennen
Verhaal

Niet meer voor de rouw uit rennen

Twee jaar lang stond ‘doorgaan’ centraal bij journalist Ditty Eimers. Durft ze de pijn om de dood van haar man nu wel recht in...
7697