De vraag

Mijn dochter wordt gepest, net zoals ik vroeger

Beste Gijs Jansen,
Ik ben in mijn jeugdjaren vaak gepest en buitengesloten. Ik dacht dat ik deze tijd wel een plek had gegeven maar nu mijn dochter naar school gaat blijkt niets minder waar. Als ik het schoolplein op loop word ik zenuwachtig en onzeker over mijzelf. In mijn hart weet ik best dat het zo erg allemaal niet is, maar in mijn hoofd spoken toch allemaal nare gedachten rond die ik niet uit kan schakelen.

Als mijn dochtertje iets naars meemaakt met kinderen, afgewezen wordt, of ruzie heeft reageert mijn lichaam erg heftig. Mijn armen en benen worden zwaar en pijnlijk, ik zie vlekken voor mijn ogen en ik word misselijk. Ik sta vaak mijn tranen op het schoolplein in te houden. Ik slaap ’s nachts onrustig en zie op tegen de morgen, waarin ik weer richting de school moet met mijn dochter. Vooral omdat ze zelf ook niet naar school wil, ze klaagt vaak over buikpijn en hoofdpijn.

Ik ben zo bang dat mijn dochtertje dezelfde jeugd als die van mij te wachten staat. Ik prent mijzelf wel in dat dit helemaal niet zo hoeft te zijn maar er komen nu toch berichten van school dat het niet goed met haar gaat. Haar omgang met leeftijdgenootjes gaat erg moeizaam.
Mijn angst komt uit. Maar hoe kan ik haar steunen als ik zo met mijzelf overhoop lig? Voelt ze mijn angst aan en heeft ze daarom problemen, komt dit door mij? Deze vragen spoken nu door mijn hoofd.

Voor mijn dochtertje is er nu hulp. Maar welke stappen kan ik ondernemen voor mijzelf zodat ik mijn emoties beter in de hand kan houden, zodat ik een betere moeder kan zijn?

Vriendelijke groet,
Wilma

Het advies

Gijs Jansen

Acceptatie-therapeut

Hoi Wilma,
Gedachten en emoties zijn niet in de hand te houden, dat blijkt wel uit je verhaal. Als dit zou kunnen, dan was het je immers al lang gelukt. Misschien zijn je gedachten en emoties dus vooral een probleem omdat je ze niet mag ervaren van jezelf.

Hoewel ik de problemen met je dochter niet wil bagatelliseren, denk ik wel dat het goed is dat je het volgende beseft:
– ‘Ik kijk met een hele subjectieve bril naar wat mijn dochter overkomt’
– En: ‘Ik kijk met een enorm vergrootglas naar het verdriet dat zij ervaart’

Je vraagt hoe je een betere moeder kunt zijn. Wel, misschien begint dat met het geven van wat meer steun, begrip en liefde naar jezelf toe. Het is de vraag waarom je zo vast blijft houden aan het verleden, waarom je dat van jezelf niet los mag laten.

Ik zou je willen aanraden om in de eerste plaats hulp voor jezelf te zoeken. Voor je dochtertje is er al hulp zoals je schreef en ik vrees (als ik eerlijk ben) dat jij op dit vlak nu nog weinig voor haar kunt doen. Je kunt iemand niet helpen met iets waar je zelf misschien nog wel het bangst voor bent. Je kunt haar wel alle ruimte en liefde geven. Als ze bang of verdrietig is, dan mag dat. De belangrijkste vraag is of jij dat ook van jezelf mag zijn.

Heel veel sterkte.

Vriendelijke groet,
Gijs Jansen

Meer weten over dit thema? Bekijk Trauma
Deel dit artikel:
6 april 2011 | Laatst gewijzigd op 17 augustus 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Recensie

Puberdochters begrijpen

Afscheid van de kindertijd, eerste liefdes, voor jezelf leren zorgen. Het puberende meisjesbrein ont...
Lees verder
Branded content

Waarom wandelen je dichter bij elkaar brengt

Wandelen helpt tegen depressieve gevoelens. En samen wandelen is als ‘sociale lijm’: je voelt me...
Lees verder
Kort

Zonder antidepressiva dankzij therapie

Goed nieuws voor mensen die willen stoppen met antidepressiva. Tot nu toe werd dat vaak afgeraden, o...
Lees verder
Kort

Zonder antidepressiva dankzij therapie

Goed nieuws voor mensen die willen stoppen met antidepressiva. Tot nu toe werd dat vaak afgeraden, o...
Lees verder
Advies

Onze dochter weigert op te ruimen

Onze dochter van 13 laat overal haar spullen slingeren. Als ze binnenkomt gooit ze jas en tas op de ...
Lees verder
Artikel

Misbruikt – en dan?

Hoe moet het ooit nog goed komen met die kinderen? Dat is wat veel mensen zich de afgelopen tijd afv...
Lees verder
Artikel

Oorlog in mijn hoofd

Ze gingen zinvol werk verrichten in den vreemde. Erheen vol idealen, gedesillusioneerd weer terug. D...
Lees verder
Interview

‘Ik weet wat ik wil zeggen, maar het komt er gewoon niet u...

Bij de meeste mensen gaat stotteren vanzelf over. Maar niet bij Dini Zeggelaar (40). Al bijna haar h...
Lees verder
Column

Niet op reageren

Toen ik klein was, had ik een nog kleiner broertje dat me graag treiterde. Jong en nog niet wijs, li...
Lees verder
Artikel

Het is mijn schuld dat de baby kapot is

Een kind baren is voor veel vrouwen de ultieme confrontatie met zichzelf. Zesduizend Nederlandse moe...
Lees verder
4770