De vraag

‘Mijn broers zien me nog steeds als dat kleine zusje’

Ik ben vierendertig en de jongste uit een gezin van vier kinderen. Ik was het enige meisje. Mijn broers zijn altijd een beetje jaloers geweest op de aandacht die ik kreeg. Nu we volwassen zijn, vervallen we steeds weer in oude patronen. Zodra we samen zijn, gaan mijn broers samen klieken.

Mijn moeder vindt dat zielig en bemoeit zich dan weer meer met mij. Daardoor wordt de afstand tussen mij en mijn broers alleen maar groter. Ik ben vierendertig, maar gedraag me in hun aanwezigheid als een vierjarige. Hoe kom ik daar vanaf?

Het advies

Dank voor je vraag, ik denk dat er meer lezers zijn die zich kunnen herkennen in je verhaal. ‘Jezelf zijn’ leer je vooral in je gezin van herkomst. Is er aandacht voor jouw interesses, gevoelens, meningen? Voel je je gezien en gehoord? Kun je jezelf goed genoeg ontplooien? Als enig meisje in het gezin kan het inderdaad zijn dat je een uitzonderingspositie had en dat deze rol het ‘jezelf zijn’ in de weg is komen te staan.

Inmiddels ben je echter een volwassen vrouw, lijk je goed te zien wat er zich afspeelt, maar durf je hierin niet voor jezelf op te komen. Hoe zou het zijn als je richting je moeder liefdevol aangeeft dat ze zich niet met jou hoeft te bemoeien op die manier, of je niet meer zielig hoeft te vinden?

Hoe zou het zijn als je je broers een keer uitnodigt om iets met zijn vieren te gaan doen, dus zonder je moeder. Zouden jullie het dan kunnen hebben over hoe jullie het vroeger thuis hebben gehad? Zou je kunnen zeggen hoe je jouw rol in het gezin hebt ervaren? Zou je durven zeggen dat je het vervelend vindt dat ze zo met elkaar klieken?

Jezelf zijn is voor een groot deel datgene wat er in je binnenwereld leeft, naar buiten brengen. Dit kan eng en kwetsbaar zijn, maar alleen jij kan weten hoe lang je je nog prettig voelt in de rol van vierjarige.

Dit is ook een mooie kans om als jongste van het gezin de meest volwassen taak op te pakken, wie weet heeft de rest van het gezin er ook iets aan!

Vriendelijke groet,
Rogier Poels

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Contextuele therapie: ‘Ik ben geen klein meisje meer&#...

Wat je van thuis hebt meegekregen bepaalt sterk hoe je in elkaar steekt. Soms zó sterk dat je er la...
Lees verder
Artikel

Contextuele therapie: ‘Ik ben geen klein meisje meer&#...

Wat je van thuis hebt meegekregen bepaalt sterk hoe je in elkaar steekt. Soms zó sterk dat je er la...
Lees verder
Interview

Marieke over coaching: ‘Ik ga zuiniger om met mijn energie...

Marieke (50) zit in het managementteam van een onderwijsorganisatie. Ze ging naar een coach toen ee...
Lees verder
Interview

Marieke over coaching: ‘Ik ga zuiniger om met mijn energie...

Marieke (50) zit in het managementteam van een onderwijsorganisatie. Ze ging naar een coach toen ee...
Lees verder
Advies

Slecht contact met schoonzus

Lees verder
Artikel

vraag 3 ‘Kan het ook zonder ruzie?’

Speciaal deze maand: 16 lezersvragen met antwoorden uit de wetenschap
Lees verder
Artikel

Erbij horen zonder jezelf te verliezen

We hebben een oerbehoefte om ergens deel van uit te maken. Maar we hebben ook een oerbehoefte om ons...
Lees verder
Advies

‘Ik ben helemaal klaar met mijn narcistische broerR...

Mijn zussen en ik proberen onze broer steeds vaker te ontlopen. We weten bijna zeker dat hij narcist...
Lees verder
Artikel

Kind van de melkboer

Het knagende gevoel dat ze anders waren dan hun broers en ­zussen. De schok toen ze ontdekten waaro...
Lees verder
Artikel

Lief zijn voor je zusje!

Niet stelen, niet liegen en respect hebben voor anderen: we hopen allemaal dat onze kinderen zullen ...
Lees verder