De vraag

‘Mijn broers zien me nog steeds als dat kleine zusje’

Ik ben vierendertig en de jongste uit een gezin van vier kinderen. Ik was het enige meisje. Mijn broers zijn altijd een beetje jaloers geweest op de aandacht die ik kreeg. Nu we volwassen zijn, vervallen we steeds weer in oude patronen. Zodra we samen zijn, gaan mijn broers samen klieken.

Mijn moeder vindt dat zielig en bemoeit zich dan weer meer met mij. Daardoor wordt de afstand tussen mij en mijn broers alleen maar groter. Ik ben vierendertig, maar gedraag me in hun aanwezigheid als een vierjarige. Hoe kom ik daar vanaf?

Het advies

Dank voor je vraag, ik denk dat er meer lezers zijn die zich kunnen herkennen in je verhaal. ‘Jezelf zijn’ leer je vooral in je gezin van herkomst. Is er aandacht voor jouw interesses, gevoelens, meningen? Voel je je gezien en gehoord? Kun je jezelf goed genoeg ontplooien? Als enig meisje in het gezin kan het inderdaad zijn dat je een uitzonderingspositie had en dat deze rol het ‘jezelf zijn’ in de weg is komen te staan.

Inmiddels ben je echter een volwassen vrouw, lijk je goed te zien wat er zich afspeelt, maar durf je hierin niet voor jezelf op te komen. Hoe zou het zijn als je richting je moeder liefdevol aangeeft dat ze zich niet met jou hoeft te bemoeien op die manier, of je niet meer zielig hoeft te vinden?

Hoe zou het zijn als je je broers een keer uitnodigt om iets met zijn vieren te gaan doen, dus zonder je moeder. Zouden jullie het dan kunnen hebben over hoe jullie het vroeger thuis hebben gehad? Zou je kunnen zeggen hoe je jouw rol in het gezin hebt ervaren? Zou je durven zeggen dat je het vervelend vindt dat ze zo met elkaar klieken?

Jezelf zijn is voor een groot deel datgene wat er in je binnenwereld leeft, naar buiten brengen. Dit kan eng en kwetsbaar zijn, maar alleen jij kan weten hoe lang je je nog prettig voelt in de rol van vierjarige.

Dit is ook een mooie kans om als jongste van het gezin de meest volwassen taak op te pakken, wie weet heeft de rest van het gezin er ook iets aan!

Vriendelijke groet,
Rogier Poels

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Jezelf zijn op het werk – moet je dat willen?

Privé willen we graag authentiek zijn. Maar hoe slim is het om op het werk een rol aan te nemen? Ho...
Lees verder
Artikel

Jezelf zijn op het werk – moet je dat willen?

Privé willen we graag authentiek zijn. Maar hoe slim is het om op het werk een rol aan te nemen? Ho...
Lees verder
Branded content

Hechting: hoe geef je je kind een stevige basis?

Opgroeien in een veilige en liefdevolle omgeving is belangrijk voor een kind. Het zorgt ervoor dat j...
Lees verder
Branded content

Hechting: hoe geef je je kind een stevige basis?

Opgroeien in een veilige en liefdevolle omgeving is belangrijk voor een kind. Het zorgt ervoor dat j...
Lees verder
Artikel

Vrijdag 17 april: live lunchsessie met zelfacceptatie-expert...

Het liefst willen we deze periode kalm, productief en vol positiviteit doorstaan. Maar wat betekent ...
Lees verder
Artikel

Vrijdag 17 april: live lunchsessie met zelfacceptatie-expert...

Het liefst willen we deze periode kalm, productief en vol positiviteit doorstaan. Maar wat betekent ...
Lees verder
Kort

Miskende jongste

Lees verder
Advies

Ik hoor de stem van mijn tweelingzus

Lees verder
Column

Hoofdredacteur Sterre van Leer over de mentale #metoo

Ik was zeventien en voor het eerst een dag alleen naar het strand geweest. Nu was ik op de terugweg ...
Lees verder
Advies

Dochter vermijdt contact met schoonzus

Lees verder
Advies

Autistische zoon kan zich moeilijk verplaatsen in anderen

Lees verder
Artikel

Als je het minst favoriete kind bent

70% van de ouders behandelt de kinderen ongelijk. Iedere ouder weet dat je geen kinderen moet voortr...
Lees verder
12570