De vraag

Ik weet nog steeds niet wie ik ben

Beste Saskia,
Ik weet niet wie ik ben. Mijn moeder had psychische problemen: ze was snel boos en dreigde met zelfmoord. Ik was haar steun en toeverlaat, aangezien mijn vader er niet voor haar of mij was.

Ik luisterde naar haar klachten en wantrouwen jegens mijn familie en de wereld. Omdat ik bang was dat ze zelfmoord zou plegen als ik iets verkeerds zou doen, heb ik me altijd aan haar aangepast.

Nu ben ik 30+, heb me los geworsteld uit de situatie, maar vind het nu lastig om te bepalen wie ik ben. Ik heb helemaal geen ruimte genomen om dat te onderzoeken tijdens mijn puberteit of daarna. Hoe pak ik dat alsnog aan?

Alvast bedankt.

Hartelijke groet,
Annemarie

Het advies

Saskia Kunnen

Dag Annemarie,
Je zegt in feite, denk ik, dat je nooit hebt durven uitzoeken wat jij belangrijk en leuk vindt, omdat je moeder op de eerste plaats kwam. Het feit dat je deze vraag nu zo kunt stellen betekent dat je al een eind op weg bent.

Je ontworstelen aan zo’n situatie is een enorme toer. Maar nu gaat het erom, stapje voor stapje te ontdekken waar jouw interesses, sterke kanten en passies liggen.

Adolescenten ontdekken wie ze zijn door te exploreren. Ze proberen uit, fantaseren, bespreken, overdenken en experimenteren met alle mogelijke rollen. Naarmate ze daarin meer ervaring opdoen komen ze erachter wat bij ze past, en wat niet. In feite is dat ook voor jou de manier om te ontdekken wie je bent. Die exploratiefase is niet gebonden aan een bepaalde leeftijd.

Ik weet niet of je een opleiding hebt gevolgd, of wat je in je dagelijks leven doet. Maar ongeacht waar je nu mee bezig bent, vraag je af of het bij jou past, en als je twijfelt: kijk rond wat voor andere mogelijkheden er zijn. Ga snuffelen aan allerlei dingen (denk ook aan hobby’s, cursussen), fantaseren, erover praten, lezen, uitproberen. Wat vind jij belangrijk in je leven, wat zou je heel graag willen? Dat geldt voor je werk, maar evenzeer voor je levensbeschouwing of religie, en voor de manier waarop je je leven wilt inrichten in relationeel opzicht, met een eventuele partner, met vrienden.

Het kan zijn dat je vrij snel antwoorden vindt, het kan ook zijn dat het van binnen ‘stil’ blijft als je jezelf vraagt of je iets wilt. Je hebt tenslotte nooit geleerd om te luisteren naar je eigen wensen. Neem jezelf dat niet kwalijk, maar gun je de tijd, en hou vooral niet op met jezelf te vragen wat jij wilt en wat jij belangrijk vindt.

Ik wens je veel succes,

Vriendelijke groeten,
Saskia Kunnen

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Mijn moeder verbrak elk contact

Lees verder
Advies

Mijn moeder verbrak elk contact

Lees verder
Interview

Hun eerste verkering: drie jonge stellen over échte liefde

Ze vinden elkaar superlief en knap, en kunnen niet van elkaar afblijven: tiener-stelletjes. In hun e...
Lees verder
Interview

Hun eerste verkering: drie jonge stellen over échte liefde

Ze vinden elkaar superlief en knap, en kunnen niet van elkaar afblijven: tiener-stelletjes. In hun e...
Lees verder
Verhaal

Waarom vriendjes belangrijk zijn

We willen allemaal graag dat onze kinderen gelukkig zijn, maar in hoeverre heb je daar als ouder inv...
Lees verder
Artikel

Opvoeden als vak

Mijn ouders maakten van opvoeden hun beroep. Behalve hun eigen kinderen brachten ze nog tientallen a...
Lees verder
Artikel

Verboden vruchten

Kinderen verbieden om te snoepen werkt alleen maar contraproductief, zo menen de Amerikaanse psychol...
Lees verder
Artikel

De invloed van je jeugd

De dingen die we al heel jong meemaken kunnen later nog steeds invloed hebben. Op ons gevoelsleven, ...
Lees verder
Advies

Erkenning voor een slechte jeugd. Wat nu?

Beste heer van Emmerik, Afgelopen week heb ik de moed bijeen geschraapt om mijn ouders te confronter...
Lees verder
Artikel

Aanleg gaat voor opvoeding

Hoeveel invloed heeft opvoeding op de persoonlijkheidsontwikkeling van een kind? Voor ouders is dit ...
Lees verder