transgender

Onlangs was ze op sollicitatiegesprek bij een uitzendbureau. Het gesprek liep lekker, tot ze haar paspoort moest laten kopiëren. En zij zich verplicht voelde te zeggen: ‘Er staat in dat ik een man ben, maar ik wil toch als vrouw in jullie bestand komen.’ De man tegenover haar begon ongemakkelijk te schuiven in zijn stoel. Maakte een kopie, maar vergat haar paspoort terug te geven. En zíj vergat ernaar te vragen. Zodat ze een uur later weer tegenover elkaar stonden. ‘Niets verloopt soepel op zo’n moment,’ vertelt Janiek (50). ‘Voor de ander niet, maar voor mij evenmin.’

Janiek is een lange vrouw met kort, krullend haar en een zacht gezicht. Ze draagt een wijde broek en een los vallend truitje. Een vleugje make-up rond de ogen en oorbellen in de oren, maar verder geen tierlantijnen: ‘Als ik me zwaarder opmaak of vrouwelijker kleed dan dit, wordt het contrast met mijn lichaam te groot. Dan zie ik eruit als een verklede man.’

En dat is ze dus niet: géén man die zich van tijd tot tijd graag in vrouwenkleren hult, géén travestiet. Evenmin is ze transseksueel – ze slikt geen hormonen, staat niet op de wachtlijst voor

Log in om verder te lezen.