Ouderverstoting: ‘Ik had haar vaker moeten knuffelen’

Wat doet het met een ouder als het kind elk contact verbreekt? Voor Miriam (57) kwam het totaal onverwacht. ‘Pas toen ik op haar verjaardag geen berichtje terugkreeg, bekroop me het gevoel dat dit weleens definitief zou kunnen zijn.’

‘Dat de relatie met mijn dochter Yvette langzaam steeds stroever was geworden, voelde ik wel, zeker sinds ze een nieuwe vriend had. De laatste keren dat we elkaar hadden gezien, waren ongemakkelijk geweest en als ik belde, nam ze nooit meer gewoon op. Ze belde wel terug, maar soms pas een week later.

Schrijver Dimitri Verhulst: ‘Mijn moeder deed mij weg’

Hij groeide op in bittere armoede. Zijn moeder liet hem in de steek. En daarna zijn pleegouders. Maa...

Lees verder

Ze had me weleens gezegd dat ze er last van had dat haar vader en ik waren gescheiden en dat ze boos was dat ze met een kinderrechter had moeten praten. We hadden afgesproken dat we een keer zouden praten over wat er moeilijk ging tussen ons. Dat ze toch zo radicaal met me brak, kwam als een complete verrassing.

Ruimte geven

Mijn dochter en haar vriend waren verhuisd. Ik belde haar op en zei dat ik graag een keer wilde komen kijken, maar het viel stil aan de andere kant van de lijn. “Ik weet eigenlijk niet of ik dat wel wil,” zei ze. “Hoezo dan?” vroeg ik. En toen kwam het: “Door keuzes die jij in het verleden hebt gemaakt, voel ik geen band met jou.”

Boem. Ik was met stomheid geslagen. Wat was dat hard. “Zo, die komt aan,” zei ik tegen haar. Ik vroeg haar of ze preciezer wilde uitleggen welke keuzes ze bedoelde, maar dat kon ze niet. Het einde van het gesprek was minder naar: ze zei dat ze ruimte nodig had. Daardoor klonk het toch als iets tijdelijks.

Aan de telefoon kon ik me groot houden, maar nadat we hadden opgehangen kwamen hevige emoties los – ik brulde het uit. In de maanden daarna kwam wisselend alles voorbij: boosheid, schuldgevoel, verdriet, onbegrip. Waarom gaf ze me geen uitleg? Waarom wilde ze niet met me in gesprek? Paniek heb ik niet gevoeld; achteraf denk ik dat ik het niet kon geloven. Mijn dochter was destijds 28 jaar. Ik dacht: ze heeft het moeilijk, ze worstelt en dat begrijp ik. Maar ze trekt vast bij. In die maanden heb ik geen contact gezocht en haar bewust de ruimte gegeven. Pas toen ik op haar verjaardag een berichtje stuurde en niets terug hoorde, bekroop me het gevoel dat dit weleens definitief zou kunnen zijn.

In die tijd zag ik op televisie een programma over een kind dat werd vermist. Dat was precies hoe het voor mij voelde. Ik kende haar nieuwe adres niet, was afgesneden van haar leven – alsof ze vermist was. Dat heb ik haar gemaild. Dit keer kwam er een reactie terug: “Ik vind het heel rot voor je, maar ik kan er niets mee.”

Liever bij haar vader

Er is in het verleden veel gebeurd; dingen waarmee ze waarschijnlijk worstelt en ook veel wat ze mij kan verwijten. Toen Yvette 8 jaar was, wilde ik scheiden van haar vader. De basis van onze relatie was niet goed. Ik vond hem dominant en keek op een ongezonde manier tegen hem op. We hadden veel onenigheid, ook over de opvoeding. Ondanks dat de scheiding al was aangevraagd, vroeg hij me om het nog een keer te proberen. Dat heb ik gedaan, maar het bleek een slechte beslissing. Ik werd depressief. Ik voelde me heel erg gevangen in deze situatie – ik wilde weg, maar had er de kracht niet voor. Steeds lustelozer en zwaarmoediger werd ik. Uiteindelijk ben ik opgenomen op een psychiatrische afdeling.

Die opname heeft me veel geleerd. Al vrij snel wist ik dat ik de scheiding hoe dan ook moest doorzetten. Toen mijn ex dit hoorde, kreeg ik Yvette niet meer te zien. En zo begon het. Nadat ik was ontslagen, verhuisde ik naar het oosten van het land, waar mijn familie woonde. Dat was geen keuze tegen Yvette, maar voor mezelf. Ik ging ervan uit dat ze bij me zou komen wonen, zoals dat bij de eerste scheiding was afgesproken, maar na mijn opname en verhuizing wilde mijn ex dat niet meer. Het nieuwe schooljaar kwam eraan en ik heb Yvette gevraagd wat ze wilde. Zij wilde toch het liefst op dezelfde school blijven, bij haar vriendinnetjes. Ik voelde me schuldig: ik had deze scheiding gewild. Met mijn verstand heb ik toen toegestaan dat ze bij haar vader bleef wonen.

Contextuele therapie: ‘Ik ben geen klein meisje meer’

Wat je van thuis hebt meegekregen bepaalt sterk hoe je in elkaar steekt. Soms zó sterk dat je er la...

Lees verder

Yvette bracht elke veertien dagen een weekend bij mij door, ook toen ik later een nieuwe partner kreeg, Erwin. We gingen samen op vakantie. Als ze niet bij me was, kreeg ik briefjes en kaartjes van haar: “Ik heb zin in het weekend, ik mis je.” Als ik verdrietig ben, lees ik die soms terug en dan denk ik: waar is het toch misgegaan? Tijdens haar puberteit werd ze wel bokkiger, zo schreeuwde ze een keer tegen Erwin: “Jij bent mijn vader niet” en als er mot was: “Dan ga ik wel naar huis.” Maar dat hoort er denk ik bij – dat doen toch alle pubers?

Log in om verder te lezen.

auteur

Brenda van Osch

» profiel van Brenda van Osch

Dit vind je misschien ook interessant

Recensie

Piet Vroon revisited

Twee zusjes van een eeneiige tweeling zijn bij de geboorte gescheiden en opgegroeid bij verschillend...
Lees verder
Recensie

Piet Vroon revisited

Twee zusjes van een eeneiige tweeling zijn bij de geboorte gescheiden en opgegroeid bij verschillend...
Lees verder
Branded content

Hoe cadeaus geven je relaties kan verdiepen

Natuurlijk draaien kerst en Sinterklaas niet alleen maar om cadeaus, maar de feestdagen zijn wel het...
Lees verder
Branded content

Hoe cadeaus geven je relaties kan verdiepen

Natuurlijk draaien kerst en Sinterklaas niet alleen maar om cadeaus, maar de feestdagen zijn wel het...
Lees verder
Artikel

Kinderen helpen bij verlies

Kinderen maken meer verliezen mee dan je denkt. Een huisdier sterft, oma wordt ernstig ziek. Er is e...
Lees verder
Artikel

Kinderen helpen bij verlies

Kinderen maken meer verliezen mee dan je denkt. Een huisdier sterft, oma wordt ernstig ziek. Er is e...
Lees verder
Column

Sterre van Leer: ‘En nóú is het klaar met dat gejammer!...

‘Van jouw mama mocht je toch nooit huilen voor de spiegel?’ vraagt mijn dochter. Ze gaat er eens...
Lees verder
Artikel

Als je ouders jouw partner niet accepteren

Vervelend, maar het kan gebeuren: spanningen tussen uw partner en uw familie. Vooral tussen schoonmo...
Lees verder
Artikel

Spelletjes om je beter te leren voelen

Kinderen die hun eigen emoties kunnen (her)kennen, zijn empathischer, stressbestendiger, minder angs...
Lees verder
Artikel

Gevaren in de baarmoeder

Heb je meer kans op een probleemkind na een stressvolle zwangerschap? Kun je het IQ van je kind guns...
Lees verder
Kort

Een helikopteropvoeding maakt kinderen kwetsbaar

Helikopterouders zijn veeleisend en controlerend, lossen conflicten voor hun kinderen op en bepalen ...
Lees verder
Artikel

Wat heb ik van mijn ouders?

Waar komt je haarkleur vandaan, je culinaire voorkeur, die talenknobbel? Sommige eigenschappen erf j...
Lees verder
45401