Ze gingen zinvol werk verrichten in den vreemde. Erheen vol idealen, gedesillusioneerd weer terug. Dat ze diep beschadigd waren, kwam pas later aan het licht. Vijf veteranen met PTSS: ‘Als mijn kinderen huilden, kreeg ik flashbacks.’

‘Ik was misselijk van angst, maar ik stopte alles weg’

Josafat Boortman (52) werd begin jaren tachtig vierenhalve maand uitgezonden naar Libanon:

‘In de maanden voor de uitzending droeg ik het blauwe koordje op mijn uniform. Daaraan zagen de mensen in de trein dat ik naar Libanon ging. Het dwong respect af. Ik was trots dat ik zulk nuttig werk ging doen.

Na de landing op Beirut reden we vier uur naar het zuiden. Ik zag kapotgeschoten huizen, granaatscherven, kogelgaten, overal gewapende mensen. Ik schrok. Dit wordt geen vakantie, dacht ik.

Na drie dagen op het kamp kwamen de eerste ­beschietingen en bommen – bedoeld voor een Palestijns vluchtelingenkamp verderop. We doken de schuilkelder in. Ik was bang, maar we moesten doorgaan, ons werk doen. Totdat ik tijdens een patrouille een geweer op mijn hoofd kreeg gericht door de vijand. Dit is het, dacht ik, ik ben er geweest. Het bleef bij een dreigement, maar het riep een angst op die ik nooit meer

Log in om verder te lezen.