Kenneth Bron (57), oftewel Kenny B., was militair maar werd succesvol zanger

In Suriname was ik militair en vredesonderhandelaar, eenmaal in Nederland had ik allerlei baantjes, onder andere in een staalfabriek. Muziek was altijd de ondertoon in mijn leven. Ik schreef liedjes in het Engels en Surinaams en trad af en toe op. Daar kon ik niet van leven. De omslag kwam toen ik Kees de Koning van Top-Notch ontmoette. Hij zei tegen me: “Als je in het Nederlands gaat zingen, kan ik het misschien verkopen.”

Studeren met een rijper brein

Als je een opleiding gaat volgen voor je nieuwe start, waar moet je dan rekening mee houden? Drie vr...

Lees verder

Ik volgde zijn advies op, maar aan een hit scoren dacht ik niet. Zo ver wilde ik niet dromen. Maar ineens was Parijs overal te horen, iedereen zong mee: “Praat Nederlands met me. Even Nederlands met me” en ik kreeg de ene na de andere gouden plaat.

De eerste tijd dacht ik alleen maar: wow, wow, wow! En eigenlijk kan ik het nog niet geloven. Ik heb geen speciale ingrediënten die andere mensen niet hebben. Daarom ben ik ook niet trots, ik ben blij. Ik heb gewoon geluk gehad. Dat ik al 55 was toen ik deze carrièreswitch maakte, is volgens mij wel goed. Anders was ik misschien naast mijn schoenen gaan lopen. Nu weet ik honderd procent zeker dat ik niet speciaal ben en zal nooit een celebrity worden.

In clubs sta ik te zingen voor mensen van wie ik de papa had kunnen zijn, dat is weleens lastig. Ik moet me soms inhouden om niet te roepen: “Niet aan de coke, geen pillen slikken.” Ik probeer dingen te doen die correct zijn, terwijl zij juist tegen de stroom in willen gaan.

Ik zou het jammer vinden als muziek het enige is in mijn leven. Op kleine schaal probeer ik ook een andere bijdrage te leveren. Ik heb nu het podium, dat gebruik ik om de boodschap over te brengen dat huidskleur niet belangrijk is en je moet geloven in anderen en jezelf. Als er maar één iemand aan een opleiding begint door iets wat ik heb gezegd, ben ik al blij.

Laatbloeiers-successen: met zijn single Parijs stond Kenny B wekenlang op 1 in de hitlijsten, won hij een Edison en verschillende awards. Het nummer Let’s go, dat hij samen met Ali B en Brace opnam, won een gouden plaat.

Beeldend kunstenaar Loes Schnepper (56) werd actrice

Twintig jaar geleden kregen veel vrienden om mij heen kinderen, ik niet. Toen een van hen mij vroeg: “Kun jij jezelf gelukkig voorstellen zonder gezin?”, kon ik daar vrij snel “ja” op antwoorden. Maar al pratend kwam ik erachter dat ik wel een andere droom had. Ik werkte in die tijd als beeldend kunstenaar, maar wilde eigenlijk acteren. Waarom ik niet eerder een carrièreswitch heb gemaakt, weet ik niet zo goed. Misschien angst en onzekerheid. Mede door dat gesprek, dacht ik: het is nu of nooit, ik ga het doen.

Ik werd aangenomen bij Toneelopleiding De Trap in Amsterdam. Dat voelde meteen als thuiskomen. Dit was mijn wereld, waren mijn mensen. Ik werd er zo gelukkig van. Natuurlijk vroeg het offers. De auto en abonnementen gingen de deur uit en we zijn lang niet op vakantie geweest. Gelukkig steunde mijn man mijn carrièreswitch helemaal.

“Heb geen illusies dat je aan het werk komt. Je bent 40 en hebt het cv van een 18-jarige,” zei een docent tijdens mijn afstuderen. Dat was pittig om te horen, maar ik liet me niet afschrikken. Het was gewoon niet te stoppen.

De eerste vijftien jaar werkte ik als trainingsactrice, maar ik wilde toch voor de kunst gaan. Rollen krijgen was moeilijk, niemand kende me. Dus ben ik zelf de filmpjes met Loes gaan maken samen met regisseur Allard Westenbrink. Eentje waarin ik zogenaamd met mijn kleinkind bel, ging viral. Daarna werd ik benaderd voor de korte film Voor Emilia. Tot mijn grote verbazing won ik er een Gouden Kalf voor, op mijn 52ste! Heel bizar.

Training

In 3 stappen naar je droombaan

  • Ontdek wat je passie is
  • Krijg meer energie en inspiratie
  • Verdien geld met wat je leuk vindt
bekijk de training
Nu maar
€ 95,-

Nog steeds moet ik auditie doen en word ik soms afgewezen. Of ik daar op mijn 18de, 20ste tegen had gekund, betwijfel ik. Inmiddels weet ik dat niets je komt aanwaaien. Ik heb er daarom geen spijt van dat ik niet eerder de carrièreswitch naar actrice heb gemaakt. Het is nooit te laat om je hart te volgen.

Laatbloeiers-successen: Loes Schnepper speelde in tal van films en tv-series, waaronder A’dam – E.V.A.Heer en meesterDokter Tinus. Voor haar rol in Voor Emilia won ze een Gouden Kalf voor Beste Actrice in Televisiedrama.

Van jurist maakte Marie Cécile Thijs (52) de carrièreswitch naar kunstfotograaf

‘We hadden thuis een doka. Als kind experimenteerde ik al met het maken en ontwikkelen van foto’s. Toch kwam het niet in me op er mijn beroep van te maken. Ik heb een jaar modevormgeving gedaan op de kunstacademie, maar wilde ook graag een universitaire studie doen, dus ben ik overgestapt naar rechten. Iets heel anders, maar erg interessant. Veel mensen denken dat het saai is, maar ik vond het best filosofisch.

Na mijn studie heb ik flink wat jaren als advocaat gewerkt en later als jurist bij de rechtbank. Met veel plezier trouwens. Maar zo rond mijn 30ste begon ik weer meer te fotograferen en ik weet nog goed dat ik de eerste contactprints in mijn handen had en dacht: dit is het, waarom zie ik dat nu pas? Het was echt liefde op het tweede gezicht.

Zo’n vijf jaar ben ik zowel jurist als fotograaf geweest. Niet omdat ik twijfelde, maar ik wilde de carrièreswitch naar fotografie zorgvuldig aanpakken. Mijn eigen stijl ontwikkelen, een klantenkring vinden, exposeren. De fotografie groeide onder mijn handen, dus op een gegeven moment vond ik dat ik moest kiezen. Dat was best spannend, maar het voelde ook heel goed. Ik ben er echt door gaan bloeien.

Natuurlijk dacht ik weleens: waarom heb ik de kunstacademie niet afgemaakt, als ik nu toch fotograaf ben? Tegelijkertijd ben ik blij dat ik een andere wereld heb gekend. Dat voelt als een meerwaarde en dat zie je ook terug in mijn werk. Ik heb daardoor geleerd conceptueel te denken, daar heb ik nog steeds baat bij. Ik werk nu alweer achttien jaar fulltime als fotograaf. Spijt van de carrièreswitch heb ik nooit gehad; het is een van de beste beslissingen in mijn leven.’

Marie Cécile Thijs won diverse prijzen en haar werk werd opgenomen in de collectie van het Rijksmuseum. Het is te koop bij galeries in België, Frankrijk en Shanghai. Tot 14 januari exposeert Kunsthal Rotterdam haar surrealistische portretten van katten.

Ben je toe aan een grote verandering? Lees dan in het artikel ‘van droom naar werkelijkheid‘ wat er nodig is om je dromen om te zetten naar een plan.