Op een vrijdagmiddagfeestje zit ik naast een jonge moeder van twee kinderen. Haar baby is pas een paar weken oud en ligt uitgeteld op haar borst. Ze hadden er lang over gedaan om een naam te bedenken voor hun tweede, vertelt ze. Hun lievelingsnaam was namelijk al vergeven: die was naar de eerste gegaan. Op de schaal van een mensenleven is het klein leed, maar als metafoor vind ik het veelzeggend. Zelf was ik de eerste thuis, de oudste, numero uno.

De mooiste familieverhalen: Vierde

‘Welke rol had je in het gezin waarin je opgroeide?' Tachtig lezers zetten een stap terug in de ti...

Lees verder

Ik was ook: faalangstig, neurotisch, perfectionistisch, ambitieus, zonder twijfel op het onuitstaanbare af. Mijn zusje studeerde minder hard, ging meer uit en bracht naschoolse middagen vaak horizontaal door, op de bank voor de televisie. De verschillen in onze karakters schreef ik lange tijd toe aan de verschillende posities die we innamen binnen ons gezin.

Log in om verder te lezen.