‘Dit is een vergissing. Dat kan niet anders. Wat doe ik hier? Ik hoor toch niet tussen de junkies en verwarde patiënten? Waarom lig ik dan vlak voor kerst aan allemaal infusen in een volle kamer op de afdeling neurologie in een Duits ziekenhuis? Waarom staan er dagelijks neurologen aan mijn bed die me bedenkelijk aankijken?

Ik mis een fors stuk van mijn herinneringen aan de afgelopen 24 uur. Het ene moment sta ik met mijn zus een pand te bekijken dat ze misschien wil huren, het volgende moment lig ik op de grond, dan weer in een ambulance en tot slot in het ziekenhuis.
Er zijn korte filmfragmenten in mijn hoofd beschikbaar: de geschokte blik in de ogen van mijn zus die denkt dat ik doodga, de ambulancebroeders die vragen stellen die ik niet begrijp, de allesoverheersende duizeligheid en de treurige kerstverlichting op weg naar de intensive care.  

Log in om verder te lezen.