De magie van een alter ego

  • 1404 woorden
  • leestijd is 8 minuten
  • Foto's: Maarten Kools, Visagie: Bianca Fabre, Styling: Luz David
Als wolf, sprookjesprinses of ridder doen en durven ze heel andere dingen dan in het ‘gewone’ leven. ‘Ik recht mijn rug en loop op iedereen af. Dat heb ik geleerd van mijn personage.’

“Omdat ik onherkenbaar ben, durf ik het kind in me los te laten”

Hotelmanager Annika Joffel (37) is een furry. Ze verschijnt als sprookjeswolf Luperca in winkelstraten en op furry-conventies.

 ‘Op mijn werk moet ik leidinggeven, mensen aansturen, stressbestendig zijn, maar als wolf hoef ik niets. Niet eens te praten. Zwaaien en knuffelen, dat is alles. Waar een ander een stukje gaat rijden om zijn hoofd leeg te maken, trek ik mijn wolvenkostuum aan. Het ontspant. Toen ik twee jaar geleden furries tegenkwam in een winkelcentrum werd ik heel blij van ze.

Ze zagen er zo mooi uit en maakten me, zonder iets te zeggen, aan het lachen. Ik sprak hen aan en ze vertelden over conventies, beurzen van en voor mensen die zich graag als furry verkleden. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk. Dit is iets voor mij, dacht ik. Niet dat ik op dat moment iets miste in mijn leven, maar door een wolf te worden, kreeg ik er wél heel veel bij. Honderd furry-vrienden, bijvoorbeeld. Ik kom bij hen thuis, gewoon als Annika, om gezellig te praten en ideeën over kostuums uit te wisselen. Of we gaan met een groepje als furry’s de straat op, soms ook om geld in te zamelen voor een goed doel. Mijn vriend – ook een wolf – heb ik in deze kringen leren kennen. Luperca zijn heeft mijn blik veranderd. In gewone kleren zie ik veel chagrijnig kijkende mensen, maar naar een sprookjeswolf glimlacht bijna iedereen. Haastige voorbijgangers blijven staan en willen met me op de foto. Dat maakt me ontzettend vrolijk. Als Annika ben ik nogal introvert en geremd, maar als furry voel ik me vrij om een beetje te dansen en springen op straat. Omdat ik onherkenbaar ben, durf ik het kind in me los te laten. Zo kan ik mijn positieve energie makkelijker verspreiden en mensen laten glimmen. Negatieve reacties heb ik nooit gehad. Mijn collega’s weten dat ik bijna elk weekend een wolf ben, waarom zou ik dat verstoppen? Het is gewoon een hobby waar ik van geniet. Als je Ajax-fan bent, vertel je dat toch ook aan elkaar?’

Training

Goed zoals je bent

  • Leer jezelf accepteren
  • Omarm je imperfecties
  • Met boek van Brené Brown
bekijk de training
Nu maar
€ 87,50

“Als Wolfgang hoef ik niet bang te zijn dat iemand mijn hulp afwijst”

Spelcoach en gamedesigner Carel Ketelaars (44) doet Live Action Role Playing-games (LARP). Zijn personage Wolfgang is een christelijke kruisridder.

 ‘Als kind kon ik al opgaan in fantasiespel. Met een vriendje speelde ik scènes van Knight Rider na. Tijdens LARP doe ik hetzelfde, maar dan in een volwassen setting. Het is een soort improvisatietheater met een verhaallijn en spelregels over leven, dood en magie. In LARP vind ik ontspanning. Met een eigen bedrijf en een leuk, maar druk gezin is het leven vaak hectisch. Het is heerlijk om even uit de realiteit te stappen. Dat kan ook door een spannend boek te lezen, maar een rollenspel heeft een extra dimensie. Zo mag ik in LARP zélf de held zijn, bijvoorbeeld door als kruisridder Wolfgang een prinses te redden. Het voelt prettig om iemand in nood te helpen, ook al is het niet “echt”. Als we erover napraten bij het kampvuur, voel ik me trots. Ook omdat ik in het dagelijks leven aarzelender ben. Zie ik iemand van zijn fiets vallen, dan ben ik niet degene die als eerste reageert. Dan twijfel ik: wil die persoon wel geholpen worden? In character is er geen drempel om in actie te komen. Ik hoef niet bang te zijn dat iemand mijn hulp afwijst. De spelwereld is voor mij een veilige setting. Natuurlijk kan ik worden aangevallen door een monster, maar ik weet dat we allebei de grenzen van het spel kennen. Omdat er niets kan misgaan, durf ik assertiever te zijn. In de gewone wereld, waar de risico’s groter zijn, zal ik me niet snel in een vechtpartij mengen. LARP heeft mij veranderd. Zo heb ik van Wolfgang een echte leider gemaakt; iemand die rustig en weloverwogen praat, met rechte rug loopt en iedereen aanspreekt. Vroeger vond ik contact leggen met vreemden lastig, maar door dat als Wolfgang vaak te doen, is het makkelijker geworden. Ik recht mijn rug en loop op mensen af. Als je dat vol vertrouwen doet, volgt een gesprek vanzelf. Dat heb ik van Wolfgang geleerd.’

“Dankzij de rol van Marz Dumore krijg ik meer structuur in mijn leven”

Student ICT Servicedeskmedewerker Marciano Duut (23) kruipt in de huid van Marz Dumore, een fictieve figuur uit Harry Potter.

 ‘Hoewel ik in het gewone leven liever niet opval, durf ik dat als Marz Dumore – een verbastering van mijn naam – wel. Sinds twee jaar ga ik als dit personage naar bijvoorbeeld fantasyfestivals. Ik ben trots op mijn kostuum en kan me daar een beetje achter verschuilen. Kinderen willen met me op de foto, of ze staren me aan alsof ik uit een Harry Potter-film ben gestapt. Dan voel ik me net een ster; ik geniet van die aandacht. In het dagelijks leven vind ik het moeilijk om zomaar een gesprekje te starten met bijvoorbeeld een collega. Ik zou niet weten wat ik tegen hem of haar moet zeggen. Dat had ik eerst ook op evenementen, zelfs al was ik in de rol van Marz. Maar doordat iedereen daar zo aardig en open is en gewoon tegen je begint te kletsen, gaat het me makkelijker af. Tegewoordig spreek ik zelf ook anderen aan. Door te beginnen over kostuums, films of de conventie zelf, heb je meteen een onderwerp. Die ervaring heeft me veranderd. Als ICT-medewerker op een iPad-school zie ik weleens leerlingen die stiekem spelletjes doen op de computer. Keek ik voorheen liever de andere kant op, de laatste tijd durf ik hen erop aan te spreken. En dan luisteren ze ook nog. Dat komt echt doordat ik dit als Marz heb geoefend.
Voordat ik naar mijn eerste conventie ging, zette ik wat karaktertrekken van Marz op papier. Hij is vrolijk en wil graag sympathiek overkomen – daarin lijkt hij op mij. Maar hij is ook ge-ordend, terwijl ik regelmatig het overzicht kwijt ben en mijn studieopdrachten niet op tijd af krijg. Pas toen ik die eigenschap van Marz opschreef, zag ik wat ik zelf miste en hoe ik daarvan baalde. Daarop heb ik me laten testen en bleek ik ADHD te hebben. Met cognitieve gedragstherapie en medicijnen werk ik daar nu aan. Langzaam leer ik hoe ik structuur moet aanbrengen. Dat heb ik eigenlijk te danken aan Marz.’

“Halfnaakt poseren, dat had ik zonder cosplay niet gedurfd”

Dana Nieuwland (34) is eigenaar van een bruidswinkel. In cosplay (gekostumeerd rollenspel) neemt ze de rol aan van personages uit Star Wars, Marvel- en Disneyfilms.

 ‘De eerste keer op Castlefest, een fantasyfestival, voelde als thuiskomen. Er wordt daar niet geoordeeld. Of je nu in een prachtige prinsessenjurk loopt of alleen met een leren lapje om je kont, het maakt niet uit. Iedereen is zo lief tegen elkaar. Dat mis ik in de “gewone” wereld. Als je in de kroeg een biertje omstoot, heb je meteen ruzie. Op Castlefest hoor je: “Geeft niks, hoor.” Ik zag veel vrouwen die gekleed waren als Disneyprinsessen. Dat wilde ik ook. Als klein meisje wilde ik al prinses worden en die liefde voor mooie jurken en sprookjes is nooit verdwenen. Ik heb nu niet voor niets een bruidsmodezaak. Door de films te kijken, probeer ik me echt in te leven in hoe de personages bewegen. Als Dana kan ik vrij druk zijn, maar als Ariël – van De Kleine Zeemeermin – of Doornroosje ben ik veel rustiger. Die glimlachen de hele dag lieflijk. Hoewel ik geniet van mijn werk en gezinsleven, vind ik het fijn om daar af en toe uit te stappen. Me niet bezig te houden met zaken regelen, telefoontjes beantwoorden en het huishouden, en even nergens aan te denken. Maar cosplay heeft me ook meer zelfvertrouwen gegeven. Vroeger was ik best onzeker over mijn maatje 42. Nu zie ik er prachtig uit op evenementen, krijg ik alle aandacht en word ik zelfs gevraagd om fotoshoots in kostuums te doen. Daardoor ben ik mijn vormen ook in het dagelijks leven meer gaan waarderen. Laatst nog poseerde ik halfnaakt achter een schild van Captain America, het personage dat mijn man Jeroen speelt. Dat had ik zonder cosplay niet gedurfd. Na een conventie kom ik thuis, gaat die prachtige jurk uit en sta ik weer in mijn joggingbroek. Dat is soms pittig. De complimenten die ik in character krijg, vind ik heerlijk. En die krijg ik niet als ik thuis het vuilnis buitenzet.’

auteur

Marieke Buijs

» profiel van Marieke Buijs
auteur

Rianne van der Molen

» profiel van Rianne van der Molen

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Hoe stuur ik gesprekken een andere kant op?

Als wolf, sprookjesprinses of ridder doen en durven ze heel andere dingen dan in het ‘gewone’ le...
Lees verder
Interview

De magie van een alter ego

Als wolf, sprookjesprinses of ridder doen en durven ze heel andere dingen dan in het ‘gewone’ le...
Lees verder
Advies

Ik wil positieve feedback

Klinisch psycholoog en HSP-expert Elke van Hoof en Esther Bergsma, onderzoeker, HSP-coach en schrijv...
Lees verder
Advies

Ik wil positieve feedback

Klinisch psycholoog en HSP-expert Elke van Hoof en Esther Bergsma, onderzoeker, HSP-coach en schrijv...
Lees verder
Artikel

Wat kan ik? Wat wil ik?

Dat je ergens goed in bent, wil nog niet zeggen dat je er ook gelukkig van wordt. Volgens onderzoeke...
Lees verder
Column

Een been te veel

Als wolf, sprookjesprinses of ridder doen en durven ze heel andere dingen dan in het ‘gewone’ le...
Lees verder
Artikel

Bestaat er nog privacy?

'Ik draai een knop om, ik ben tijdelijk iemand anders.' 'Noem me maar Gloria. Mijn klanten kennen mi...
Lees verder
Artikel

Wat bepaalt úw identiteit?

Ontdekken wie je bent: veel mensen zijn er een leven lang zoet mee. Deze test zet u in de goede rich...
Lees verder
Artikel

Als je geadopteerd bent

Ooit ben je afgestaan door je ouders. Dat besef loopt als een rode draad door het leven van bijna el...
Lees verder
Advies

Hoe kom ik erachter wat ik wil?

Als wolf, sprookjesprinses of ridder doen en durven ze heel andere dingen dan in het ‘gewone’ le...
Lees verder