Door de behoefte in de smaak te vallen of het goed te doen, richten we onze antenne vooral naar buiten (wat wordt door anderen gewaardeerd?) en verliezen we het contact met onze eigen waarden en idealen (waar sta ik voor,waar geloof ik in?). Uiteindelijk is dat weer slecht voor de zelfwaardering, waarmee de cirkel rond is: nog meer behoefte aan bevestiging.*

Training

Goed zoals je bent

  • Leer jezelf accepteren
  • Omarm je imperfecties
  • Met boek van Brené Brown
bekijk de training
Nu maar
€ 87,50

Bij onzekerheid is bovendien je aandacht vaak gericht op hoe je overkomt (doe ik het goed? Ben ik in beeld?) in plaats van op ‘de zaak’: je zet je in om te laten zien dat je goed genoeg bent, in plaats van om het doel te bereiken waar het om begonnen was. Wie dáár zijn aandacht op zou richten, zou veel geïnspireerder zijn – en daardoor meer impact hebben, anderen meer raken.
De laatste tijd als ik het politieke nieuws volg, denk ik geregeld: politici zijn net mensen, en politieke partijen ook. Ze lijken vaak meer bezig met zichzelf dan met de zaak: hun idealen. Op congressen zijn ze op zoek naar hun identiteit: ‘herbronnen’, ‘beter communiceren waar we voor staan’, navelstaren rond het thema ‘wat is ons verhaal’ – hoe je het ook noemt, het helpt niet zolang de aandacht is gericht op de vraag welk verhaal de kiezer het meest aanspreekt. Ook het lanceren van proefballonnen is een uiting hiervan: die dienen immers om te verkennen welk idee in de smaak valt bij anderen. Dit alles heeft nog maar heel weinig te maken met ergens in geloven en er pal voor staan, er trouw aan blijven ook als het eens niet zo goed uitkomt: een belangrijk ingrediënt van integriteit.

 

Onzekere mensen die de vicieuze cirkel van behaagzucht willen doorbreken, kunnen baat hebben bij coaching of therapie. Ze kunnen leren meer op hun gemak te raken met zichzelf en zo hun intrinsieke drijfveren terugvinden. Ik denk vaak dat politici dat ook maar eens moesten doen: weer leren luisteren naar de ‘drive’ vanbinnen; datgene waarom ze ooit de politiek in gingen, waarin ze geloven, hun idealen. Dan zouden ze hun antenne weer naar binnen richten – maar dan echt, dus niet met een schuin oog op de peilingen; zonder gedachten aan hoe ze hun hervonden idealen kunnen vertalen in een pakkende soundbite over ‘geloven in eigen kracht’; zonder zorgen over hoe ze zich onderscheiden of hoe ze kiezers wegkapen bij concurrerende partijen met hun zogenaamde ‘eigen verhaal’. Al die schijnbewegingen kennen we nu wel. Terug naar de motor vanbinnen: waar sta je écht voor, waar is het je ten diepste om te doen? En als het electoraat dan afhaakt, prima, dan weet je dat. Maar ik wil wedden dat dat niet gebeurt. Want er is een schreeuwend tekort aan oprecht bevlogen, geïnspireerde politici. //

Zelfcompassie-expert Kristin Neff: ‘Er is niemand die we zo slecht behandelen als onszelf’

We moeten slim én succesvol én knap én interessant zijn. Lukt dat niet, dan zijn we niet mals voo...

Lees verder
* Roos Vonk, Doorbreek de cirkel van lage zelfwaardering, tobben en behaagzucht, Opzij, 2007. Meer lezen over dit onderwerp: roosvonk.nl/navelstaren
Roos Vonk is hoogleraar psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen en schrijft over psychologie op www.facebook.com/roosvonk1