Wie ben je?

‘Dat kan ik niet zeggen, omdat je als mens nooit hetzelfde blijft. Je verandert in de loop der jaren. Oké, bepaalde dingen van jezelf draag je mee vanaf je geboorte, maar zelfs die evolueren. Bovendien kijk je naar jezelf heel anders dan hoe anderen naar jou kijken. Als collega’s tijdens een boekpresentatie een toespraak over mij houden, komen ze met dingen waarvan ik denk: ben ík dat? Vraag ik na of het klopt, blijkt iedereen het erover eens te zijn dat ik dat ben. Hoe kómen ze erbij, denk ik dan. Maar ik heb daarover natuurlijk niks te zeggen, zij zijn de bewaarders van dat deel van mij dat ik niet ken of wil kennen.

Ook al kun je dan niet weten wie je bent, hier en daar dobberen natuurlijk wel wat kernen. Dat zijn mijn herinneringen: beelden die ik in mijn leven heb gezien. Het zijn de beelden die op de een of andere manier grote indruk op mij hebben gemaakt en mij de rest van mijn leven vergezellen. Er komen weinig mensen voor in die beelden, ze zijn tamelijk onbevolkt. De mensen díé erin voorkomen, staan op een afstand. Het zijn niet zozeer

Log in om verder te lezen.