Mensen hebben geheimen voor elkaar en dat is hun goed recht. Of ze collega’s, vrienden, partners of familieleden zijn. Stel je voor dat we alles van elkaar zouden moeten weten, tot in de intiemste of ongemakkelijkste details. Ik moet er niet aan denken. Mensen hebben behoefte aan enige privacy; aan geheime kamers waarvan alleen zij de sleutel hebben.

Je man hoeft jou niet te vertellen dat hij naar porno kijkt en nog regelmatig masturbeert. En jij hoeft hem niet te vertellen die middag je oude minnaar weer te hebben ontmoet, zelfs niet als het gewoon in het nette was. Of hem je stoutmoedigste seksuele fantasieën mee te delen. Ik houd van het leugentje om bestwil, een prima middel om menselijke betrekkingen in balans te houden.

Anderzijds hoeven mensen ook niet alles voor elkaar te verzwijgen. Er is een wankel evenwicht tussen zwijgen en spreken. Aan jou de keuze hoever je wilt gaan in het laten zien van wie je werkelijk bent. Het paradoxale is dat juist als je vreselijk over iets inzit, het meestal beter is je te uiten – ongeacht de gevolgen.

Geheimen hoeven op zich geen problemen op te leveren. Ze zijn er in alle soorten en maten.

Log in om verder te lezen.