De vraag

Rakelt hernieuwd contact dat pijnlijke verleden weer op?

Beste Odile,

Ik had 20 jaar geleden een afspraak met mijn beste vriendin en haar man dat hij donor zou worden voor mijn kind. Na vijf jaar voorbereiding (notaris, uitvoering e.d.) bleek tijdens de 2e poging (zelfinseminatie) dat mijn vriendin het niet aankon. Ze heeft me nooit uit kunnen leggen waarom en gaf mij het gevoel dat ik zeurde als ik ernaar vroeg of erover begon. Dit heeft geleid tot een definitieve breuk waarbij ik ook het contact met hun kinderen in één klap kwijt was. De oudste was 10 en ik kende haar al sinds de geboorte. Ik ben kinderloos gebleven en ben inmiddels tegen de 50.

Nu ben ik laatst (het lot?) twee van hun kinderen weer tegengekomen. Die vertelden me dat ze goede herinneringen aan me hebben en misschien wel eens wilden afspreken om herinneringen uit te wisselen. Ik twijfel nu of dit verstandig is; mijn gevoel zegt van wel, maar ik ben ook bang dat er weer nare gevoelens van toen bovenkomen over de breuk met hun ouders. Het kan ook zo zijn dat dit een goede manier is om alles af te sluiten.

Wat adviseer jij?

Groeten van anoniem

Het advies

Beste ……,

Geen makkelijke situatie om advies over uit te brengen.
Zelf ben ik geneigd te denken dat dingen nooit zomaar gebeuren en dat het feit dat je deze kinderen onlangs bent tegengekomen in ieder geval een kans biedt om iets op een diepere laag te verwerken en op die manier beter af te ronden. Er komen een paar vragen bij me op:
– Heb jij jouw kinderloos zijn kunnen accepteren en je vriendin kunnen vergeven dat zij zich niet aan jullie afspraak heeft kunnen houden?
– Weten de kinderen iets van de reden van de breuk?

Uit jullie ervaring blijkt duidelijk hoe gevoelig het doneren van sperma is. Het is mooi dat vrienden elkaar op die manier willen helpen en jullie zijn duidelijk niet over een nacht ijs gegaan. Toch is gebleken dat bij de uitvoering andere, onverwachte en zeer diepe emoties mee gingen spelen. Ik kan me voorstellen dat jouw vriendin zich hier schuldig over heeft gevoeld en een sterk innerlijk conflict heeft beleefd voordat ze haar besluit heeft genomen. Voor jou was dat natuurlijk een enorme klap, zeker nu je eindelijk echt bezig was met het vervullen van jouw kinderwens.

Ik kan me goed voorstellen dat in die situatie de gevoeligheid te groot was om er op goede manier over te communiceren. Wie weet is nu de tijd rijp om met wat meer afstand te kijken of het mogelijk is de pijn van die breuk te overbruggen. Het contact met de kinderen kan daar een eerste stap in zijn. In ieder geval biedt het jou de kans te kijken welke onverwerkte gevoelens er nog liggen. Als je daar voor jezelf op een goede manier ruimte aan kunt geven kan dat sowieso opluchtend en helend zijn. Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Vriendelijke groet,
Odile van Eck

  • In 1994 startte Odile van Eck haar Praktijk voor Bewustwording en Therapie. Zij heeft zich gespecialiseerd in het begeleiden van mensen met vruchtbaarheidsproblemen en het begeleiden van relaties. Zij gaf vele lezingen bij Freya bijeenkomsten en voor medisch personeel. Van 1999 tot eind 2000 werkte zij bij de Fiom als coördinator bij het opzetten van het landelijke hulpverleningaanbod rond ongewenste kinderloosheid.
  • Meer informatie over Odile en haar praktijk op www.odilevaneck.nl
  • Meer lezen?
    Odile van Eck, Een onzichtbaar verlies, leven met ongewenste kinderloosheid, van Brug
    ISBN 978-90-6523-240-3. Het boek is verkrijgbaar via www.ivfboeken.nl en bij de boekhandel
Meer weten over dit thema? Bekijk Rouwverwerking
Deel dit artikel:
20 juli 2010 | Laatst gewijzigd op 24 april 2020

Lees ook deze artikelen

Hoe zorg ik dat ik beter in de groep lig?
Advies

Hoe zorg ik dat ik beter in de groep lig?

Hallo Bregje, Ik werk in een team van ongeveer 20 mensen (vrouwen en mannen), we werken met 2 à 3 mensen tegelijk (in een 24/7 ro...
Zó creëer je een kledingkast die bij je past
Branded content

Zó creëer je een kledingkast die bij je past

‘Oh, die blouse met bloemen.’ Je zag ‘m hangen, en was meteen verkocht. Inmiddels hangt hij nog steeds in je kast, nooit ged...
Waarom kunst ons zo raakt
Artikel

Waarom kunst ons zo raakt

Dans, toneel of een schilderij: als we naar kunst kijken, zijn we geen passieve toeschouwers maar doet ons brein actief mee. Dit i...
Waarom kunst ons zo raakt
Artikel

Waarom kunst ons zo raakt

Dans, toneel of een schilderij: als we naar kunst kijken, zijn we geen passieve toeschouwers maar doet ons brein actief mee. Dit i...
Het verdriet van kinderloosheid
Interview

Het verdriet van kinderloosheid

Geen armpjes om je nek, geen eerste schooldag, geen kleinkinderen om te verwennen. Ongewenste kinderloosheid schrijnt een leven la...
Meiden onder mekaar
Kort

Meiden onder mekaar

Tienermeisjes worden niet onzeker van idolen met perfecte figuurtjes – ze maken elkáár onzeker. Dat concluderen Amerikaans...
Zo zeg je wat je dwarszit
Artikel

Zo zeg je wat je dwarszit

Die gillende buurkinderen zijn om gek van te worden. Zit hij weer op zijn telefoon. Een compliment van mijn baas zou ook weleens l...
Frenemies
Kort

Frenemies

Frenemies helpen én haten elkaar echt, blijkt uit Amerikaans onderzoek.
Mijn vriendschappen zijn voor mijn vrouw een probleem
Advies

Mijn vriendschappen zijn voor mijn vrouw een probleem

Hallo Ursela,Vorig jaar heb ik rond deze tijd een verhouding gehad met een medestudente, daarna heeft mijn leven op zijn kop gesta...
Wat kan ik voor je doen? Hulp bij crisissituaties
Artikel

Wat kan ik voor je doen? Hulp bij crisissituaties

Hoe help je iemand die in een crisis zit? Met begrip, tact, geduld én praktische hulp. Maar vraag wel eerst waar die ­ander beho...
5328